Ik kneep niet om te doden. Ik kneep om te beheersen.
Ik duwde hem achteruit. Zijn hielen bleven haken in het tapijt. Ik smeet hem tegen de gipsplaat.
PLOF.
Het huis schudde. De schilderijen rammelden aan de muren.
Dereks ogen puilden uit. Zijn tenen krabbelden over de grond, alsof hij zich vast wilde grijpen. Hij probeerde mijn hand open te wrikken, een nat, verstikkend geluid.
Ik boog me voorover. Mijn gezicht was slechts centimeters van het zijne verwijderd. Ik liet hem de ogen zien van een man die dingen had doorstaan die veel angstaanjagender waren dan een pestkop uit de buitenwijk.
‘Luister goed, klootzak,’ gromde ik, mijn stem als een laag gerommel van donder dat door zijn borstkas galmde. ‘ De training begint nu. ‘
Derek hapte naar adem toen ik de druk net genoeg verlaagde zodat hij kon ademen, maar niet genoeg om te praten.
‘Vind je het leuk om oorlogje te spelen, jongen?’ fluisterde ik. ‘Vind je het leuk om bevelen te geven? Mooi zo. Want de komende vierentwintig uur ga je leren wat een echte soldaat doet.’
Ik heb hem laten vallen.
Hij zakte hoestend en wrijvend over zijn keel in elkaar op de grond. Hij keek me aan, geschokt en tegelijkertijd angstig.
‘Jij… jij hebt me aangevallen,’ hijgde hij. ‘Ik bel de politie.’
Hij greep naar zijn telefoon op de salontafel.
Ik was er als eerste. Ik pakte de slanke, dure smartphone op. Ik bekeek hem even en liet hem toen in de emmer met zeepsop vallen die Sarah voor de vloer had klaargezet.
Plop.
‘Communicatie is volledig stilgelegd,’ zei ik kalm. ‘Je hebt niet het recht om met de buitenwereld te praten. Sta op.’
‘Wat?’ Derek staarde naar de emmer.
‘Ik zei: sta op!’ blafte ik. De bevelende stem. Die omzeilde het bewuste brein en trof rechtstreeks het reptielenbrein.
Derek sprong doodsbang overeind.
‘Sarah,’ zei ik, zonder mijn blik van hem af te wenden. ‘Ga zitten. Op de bank. Leg je voeten omhoog.’
‘Papa…’ fluisterde Sarah, trillend.
« Ga zitten, Sarah. Dat is een bevel. »
Ze ging zitten.
