Mijn vader schreeuwde niet. Hij gilde niet. Hij boog zich gewoon voorover en drong Marks persoonlijke ruimte binnen tot ze neus aan neus stonden. Hij hief zijn zware, hickoryhouten wandelstok op en drukte de messing punt langzaam en doelbewust in het midden van Marks borst.
Hij duwde. Hard. Mark hapte naar adem toen het messing in zijn borstbeen drukte en hem tegen de muur klemde.
‘Ik heb veertig jaar lang mannen opgejaagd die slechte dingen doen,’ fluisterde mijn vader. Zijn stem klonk als malende stenen – laag, ruw en angstaanjagend. ‘Ik heb inlichtingen losgekregen van terroristen die je al in je broek zouden doen plassen als je ze alleen al aankijkt. Ik heb regimes ontmanteld.’
Hij draaide de wandelstok een beetje. Mark schreeuwde het uit van de pijn.
‘Wat denk je,’ vervolgde mijn vader, zijn stem een octaaf lager, ‘dat ik ga doen met een zachtaardig, laf mannetje dat het bloed van mijn dochter afneemt?’
‘Je kunt hem niet bedreigen!’ gilde Agnes vanaf de tafel. Ze trilde en klemde haar tas vast. ‘De politie is hier! Agent, arresteer hem!’
Mijn vader draaide langzaam zijn hoofd om naar Agnes te kijken. Hij bekeek haar alsof ze een kakkerlak op de zool van zijn schoen was.
‘Hou je mond,’ zei hij. ‘Jij bent de volgende.’
Agnes sloot haar mond abrupt en kromp ineen in haar stoel.
Mijn vader draaide zich om naar Mark. ‘Je gaat alle papieren ondertekenen die ze je voorlegt. Je verdwijnt spoorloos. Want als ik je ooit nog in de buurt van mijn dochter zie… dan kan de politie niet genoeg van je vinden om te begraven.’
Mark knikte heftig, de tranen stroomden over zijn gezicht. « Ja. Ja, meneer. Ik beloof het. »
Mijn vader deed een stap achteruit en verwijderde zijn wandelstok. Hij draaide zich om naar de sergeant.
« Sergeant, ga over tot de arrestatie. Mishandeling. Huiselijk geweld. »
‘Ja, meneer,’ zei de sergeant.
‘Maar,’ voegde mijn vader eraan toe, terwijl hij op zijn horloge keek. ‘Voordat je hem in de auto zet… ik denk dat de verdachte eerst beveiligd moet worden. Misschien kun je me vijf minuten met hem in de garage laten? Ik moet… controleren of hij geen verborgen wapens bij zich heeft. En hem uitleggen hoe je een dame moet behandelen.’
De kamer werd stil. De beginnende agent zag er nerveus uit. De sergeant keek naar het bloed dat langs mijn gezicht liep. Hij keek naar Mark, de man die het had gedaan.
De sergeant keek naar het plafond. « Ik moet wat papierwerk in de politieauto afhandelen. Mijn partner moet de omgeving controleren. Wacht even, generaal. We hebben niets gezien. »
« Nee! » schreeuwde Mark. « Agent! Nee! »
Mijn vader greep Mark bij de kraag van zijn dure overhemd en sleepte hem naar de deur die naar de garage leidde. Marks hakken gleden nutteloos over de vloer.
‘Elena,’ zei mijn vader over zijn schouder. ‘Doe er wat ijs op. Ik ben zo terug.’
Hoofdstuk 5: De les.
De garagedeur klikte dicht.
Even was het stil. Toen een gedempte dreun. Een schreeuw. Het geluid van iets zwaars dat op een werkbank viel.
Ik gaf geen kik. Ik liep naar de vriezer, pakte een zak bevroren erwten en drukte die tegen mijn hoofd. De kou was schokkend, maar het hielp de mist in mijn hoofd te verdrijven.
Agnes zat aan tafel te hyperventileren. « Hij maakt hem dood! Jouw vader maakt mijn zoon dood! »
‘Hij vermoordt hem niet, Agnes,’ zei ik kalm. ‘Hij past gewoon zijn perspectief aan.’
Ik liep naar haar toe. « En nu over jou. »
‘Dit is het huis van mijn zoon!’ siste Agnes, in een poging haar waardigheid te bewaren. ‘Ik ga nergens heen totdat hij terugkomt!’
‘We hebben al vastgesteld dat dit mijn huis is,’ zei ik. ‘En u betreedt momenteel verboden terrein. De politie staat buiten. Wilt u samen met Mark in de gevangenis belanden? Ik weet zeker dat ze wel een aanklacht tegen u kunnen vinden. Medeplichtigheid? Intimidatie? Fraude?’
Ik keek naar de klok aan de muur.
“Je hebt dertig seconden om je spullen te pakken en te vertrekken. Als je hier nog bent als mijn vader terugkomt van de garage, kan ik niet beloven dat hij je niet met zijn stok zal slaan.”
De deurklink van de garagedeur wiebelde.
Agnes sprong overeind. Paniek overwon haar arrogantie. Ze greep haar tas en jas. Ze keek me niet eens aan. Ze haastte zich naar de voordeur en gleed in haar haast lichtjes uit op de houten vloer.
