“Pacific Northwest Federal Credit Union,” las ik hardop voor. “Bewaarrekening. Begunstigde: Harper Elaine Holloway. Opnamedatum: 14 maart 2013. Bedrag: $42.380. Ondertekend: Gloria A. Holloway.”
Ik legde het papier op tafel. « Overgeboekt naar gezamenlijke rekening. Twee weken later werd Merediths aanbetaling bijgeschreven. »
Meredith stond op. Ze liep naar de tafel en las de krant. Ze las hem twee keer.
‘Mam,’ fluisterde ze. ‘Je zei dat het jouw spaargeld was. Je zei dat Harpers spaargeld op was.’
‘Ik heb gedaan wat het beste was!’ gilde Gloria, haar zelfbeheersing volledig verdwenen. ‘Meredith, je had een huis nodig! Je ging trouwen! Harper was altijd… ze redde zich altijd prima alleen!’
‘Prima, ik red me wel, want ik had geen keus!’ schreeuwde ik terug, voor het eerst verhief ik mijn stem.
Meredith keek Gloria vol afschuw aan. ‘Je hebt tegen me gelogen. Dertien jaar lang.’
‘Ik heb dit gezin bij elkaar gehouden!’ hield Gloria vol.
‘Nee, mam,’ zei ik, mijn stem weer ijzig kalm. ‘Dat heb je niet gedaan. Je hebt een verhaal geschreven waarin ik de mislukkeling was, zodat Meredith het succes kon zijn. En je hebt ons allebei laten betalen voor het script.’
Ik keek naar hen. Mijn familie. De brokstukken van de leugen lagen verspreid over mijn mooie, schone keuken.
‘Ik vraag mijn geld niet terug,’ zei ik. ‘Ik heb het niet nodig. Ik heb dit huis zonder dat geld opgebouwd. Maar de dingen gaan veranderen. Je kunt mensen niet langer vertellen dat ik het moeilijk heb. En als je in dit huis wilt zijn, kom dan als gast. Niet als verteller.’
Ik pakte de theepot op. « De thee wordt koud. »
Hoofdstuk 6: De nieuwe basis
De radioactieve neerslag was nucleair.
Tegen zondagavond had de waarheid zich door de hele familie verspreid. Oom Frank was in zijn gelijk gesteld. Tante Patrice nam Gloria’s telefoontjes niet meer op. Nichte Laura verwijderde Gloria uit de familiegroepschat.
Mijn moeder verloor het enige wat ze meer waardeerde dan geld: het verhaal.
Meredith belde me drie dagen later.
‘Ik blijf maar aan het bankafschrift denken,’ zei ze, haar stem klonk hol. ‘Todd en ik… we hebben gepraat. Hij wilde me vorig jaar bijna verlaten omdat ik op mijn moeder begon te lijken. Ik wilde het niet zien.’
‘Ik weet het,’ zei ik.
“Het spijt me, Harper. Ik had moeten vragen waar het geld vandaan kwam.”
“Dankjewel. Dat waardeer ik.”
Mijn vader kwam de volgende zaterdag langs. Alleen. Hij had een gereedschapskist bij zich. « Je terrasreling leek los te zitten, » mompelde hij. We praatten niet veel, maar hij repareerde de reling. Hij dronk de koffie die ik voor hem had gezet. Het was een begin.
En Gloria?
