Ik zat in een café in Parijs en keek hoe de regen tegen de ramen streek. Ik nipte aan een espresso en voelde de warmte zich door mijn borst verspreiden.
Ik had geruchten gehoord.
Chloe had geprobeerd een rechtszaak aan te spannen, maar geen enkele advocaat wilde de zaak aannemen. De toestemmingsformulieren waren waterdicht en de ‘mislukte’ operatie was technisch gezien een succes: ze leek precies op de referentiefoto. Ze bracht haar dagen door met het dragen van zware sluiers en grote zonnebrillen, terwijl ze zich verborg voor spiegels.
Richard zat in zijn eentje in bars in Los Angeles te drinken en vertelde aan iedereen die het wilde horen over de vloek van zijn twee echtgenotes. Hij kon niet daten. Hij kon niet slapen. Hij werd achtervolgd door een levende geest.
Een knappe man kwam naar mijn tafel toe. Hij had vriendelijke ogen en een aarzelende glimlach.
‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij met een accent. ‘Ik wilde alleen even zeggen… Ik vind je look geweldig. Hij is heel… uniek.’
Ik glimlachte. Het was een oprechte glimlach, een glimlach die mijn ogen bereikte.
‘Dank u wel,’ zei ik. ‘Het is een gelimiteerde oplage. Het origineel.’
Ik pakte mijn lepel om de suiker te roeren. Heel even zag ik mijn spiegelbeeld in het gebogen metaal.
Ik zag de geest van de ‘oude’ Evelyn terugstaren – de vermoeide vrouw in de tuin, de vrouw die zo hard haar best deed om perfect te zijn voor een man die een pop wilde.
Ik knipoogde naar haar.
‘Vaarwel, oude vriend,’ fluisterde ik. ‘Je bent nu iemands anders probleem.’
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
