Hij deinsde van haar terug. De vrouw naar wie hij zo had verlangd, de ontsnapping aan zijn ‘saaie’ leven, was nu een spiegelbeeld van zijn verplichting. De seksuele aantrekkingskracht werd onmiddellijk tenietgedaan door de griezelige vallei van horror.
‘Waarom… waarom lijkt ze op jou?’ fluisterde Richard, terwijl hij me aankeek. ‘Evelyn?’
‘Ze wilde het enige zijn dat je zag, Richard,’ zei ik kalm. Ik liep naar mijn tas en pakte hem op. ‘Ze wilde mij vervangen. Ik heb alleen maar… de overgang mogelijk gemaakt.’
« Maak er een einde aan! » schreeuwde Richard tegen me. « Verander haar terug! »
‘Dat kan ik niet,’ zei ik. ‘Er is bot verwijderd. Er is kraakbeen getransplanteerd. Dit is permanent. Om het terug te draaien zou jarenlange, pijnlijke reconstructie vergen, en het littekenweefsel… tja, dat zou een puinhoop worden.’
Chloe zakte op de grond en snikte in haar handen. « Je zei dat je me mooi zou maken! »
‘Ik heb je gemaakt tot wie je bent ,’ corrigeerde ik. ‘Volgens mijn man ben ik een heks. Maar jij leek zijn leven te willen, dus nu heb je het gezicht van zijn vrouw.’
Ik haalde een dossier uit mijn tas.
‘Hier zijn de toestemmingsformulieren,’ zei ik, terwijl ik ze op het bed gooide. ‘Ondertekend door Chloe. ‘Volledige gezichtsreconstructie naar goeddunken van de chirurg om een specifieke esthetische gelijkenis te bereiken.’ En hier is het betalingsbewijs. Uw bedrijfscreditcard, Richard.’
Ik liep naar de deur.
“Trouwens, Richard, ik heb vanochtend de scheiding aangevraagd. Onverenigbaarheid. Wreedheid. Overspel.”
Ik hield even stil, mijn hand op de knop.
‘Je mag het huis hebben. En je mag haar hebben. Ik denk dat het je heel troost zal bieden om elke ochtend naast mijn gezicht wakker te worden, als een herinnering aan precies wat je hebt weggegooid. Elke keer dat je haar kust, kus je mij. Elke keer dat je naar haar kijkt, zie je je eigen verraad je aanstaren.’
Richard gleed langs de muur naar beneden, zijn hoofd in zijn handen. Hij kon haar niet eens aankijken.
Chloe krabde aan haar wangen en liet rode striemen achter, maar de huid bleef stevig. Mijn meesterwerk was duurzaam.
Hoofdstuk 6: Het nieuwe gezicht
Ik liep de kliniek uit en de felle Californische zon in.
De lucht smaakte zoet.
Ik stapte in mijn cabriolet en reed weg. Ik reed naar een kapsalon in West Hollywood.
‘Knip alles eraf,’ zei ik tegen de styliste. ‘En blondeer het. Platinablond.’
Twee uur later keek ik in de spiegel.
De vrouw die me aanstaarde was een vreemde. Ze had een bos witblond haar, kortgeknipt in een pixie-cut. Haar make-up was opvallend: rode lippen en een winged eyeliner.
Ik stopte met het dragen van de strenge pakken die Richard zo mooi vond. Ik kocht leren jassen. Ik kocht zijden jurken in schreeuwende kleuren.
Zes maanden later.
