Op een avond, zittend op een strand in Brazilië onder een hemel vol sterren, vroeg Miranda me of ik dacht dat Lila blij zou zijn met hoe het tussen ons was gelopen. Ik keek naar de ongelooflijke vrouw naast me – de dochter van mijn hart – en ik wist het antwoord. Lila liet niet alleen een kind achter; ze liet een erfenis van liefde na die me dwong de beste versie van mezelf te worden.
Ik ben nu veertig jaar oud en voor het eerst in mijn leven wacht ik niet af wat er gaat gebeuren. Ik heb geleerd dat biologie weliswaar een beginpunt is, maar dat het de keuze is om te blijven, offers te brengen en er te zijn, die een gezin vormt. Statistieken tonen aan dat kinderen uit de jeugdzorg vaak moeite hebben om duurzame banden te vormen, maar wij zijn de uitzondering op de regel.
