Het adoptieproces was een achttien maanden durende beproeving met achtergrondchecks, ouderschapscursussen en huisbezoeken. Ik was een alleenstaande vrouw die dubbele diensten draaide, maar ik was vastbesloten te bewijzen dat ik goed genoeg was. Toen de rechter eindelijk de papieren ondertekende, zette ik de zesjarige Miranda neer en deed haar een belofte. Ik vertelde haar dat ik, hoewel ik niet haar biologische moeder was, nu wel haar moeder was – officieel en voor altijd. Ze vroeg of ze me ‘mama’ mocht noemen, en op dat moment begon de leegte in mijn hart, die Lila had achtergelaten, te helen.
Miranda opvoeden was een prachtig, chaotisch liefdeswerk. Ik werkte tien uur per dag om de musicaltheaterlessen te kunnen betalen waar ze zo dol op was. Ik zat op de eerste rij bij elke schoolvoorstelling en huilde alsof ik zelf op het podium stond. Ik loodste haar door de woelige wateren van haar tienerjaren – de liefdesverdriet, de verkeersboetes en de onvermijdelijke wrijvingen. Door alles heen offerde ik mijn eigen sociale leven, mijn spaargeld en mijn reisdromen op. Ik zag het niet als een last; ik zag het als een voorrecht. Ik gaf haar de jeugd waar Lila en ik alleen maar van hadden gedroomd.
