Aan het einde van de avond was elke pan helemaal leeggeschraapt. Mensen stelden vragen, namen extra informatie mee en wisselden ideeën uit om hun eigen recepten te verbeteren.
Op de terugweg naar huis hield moeder maar niet op met praten.
‘Heb je Mary Ellen van het koor gezien?’ vroeg ze. ‘Ze ging terug voor een derde portie van die bonen. Een derde. Ik heb die vrouw nog nooit vrijwillig een groente op haar bord zien scheppen.’
‘Je was geweldig,’ zei Ella tegen haar.
‘Ik? Kom op zeg. Jij was degene die wist wat je met kokosmelk moest doen.’
‘Ja, maar je hebt ze wel binnengehaald,’ zei Ella. ‘Ze vertrouwen je. Ze hebben naar je geluisterd.’
Moeder zweeg even. ‘Weet je,’ zei ze uiteindelijk, ‘mijn moeder zou woedend zijn geworden als ik tofu op haar tafel had gezet. Ze geloofde dat als het niet gefrituurd of in jus was, het konijnenvoer was. Jarenlang dacht ik dat dat liefde was. Dat het maken van precies dezelfde gerechten op precies dezelfde manier de enige manier was om mensen te laten zien dat je om ze gaf.’
Ze keek naar Ella.
« Je leert me dat liefde ook kan betekenen dat je het recept aanpast, zodat de mensen om wie je geeft er nog steeds zijn om het op te eten. »
Ella reikte naar haar hand en kneep erin.
De bruiloftsplanning nam die zomer ons hele leven in beslag.
Het bleek dat er ongeveer een miljoen beslissingen genomen moesten worden: kleuren, bloemen, gastenlijst, locatie, muziek, fotograaf, waar de neef die te veel had gedronken moest zitten en de tante die overal een opmerking over had.
Uiteindelijk kwamen we tot een plan dat er wonderbaarlijk genoeg voor zorgde dat iedereen slechts licht gestrest raakte in plaats van moordlustig.
De ceremonie vond plaats in het kleine witte kerkje waar mijn ouders getrouwd waren, de receptie in de achtertuin van mijn ouderlijk huis, onder warme lichtslingers en in een gehuurde tent. Twee buffetten: een traditioneel Zuidelijk buffet en een plantaardig buffet.
‘We hebben etiketten nodig,’ zei Ella terwijl we op een avond aan onze keukentafel zaten, omringd door plakbriefjes. ‘Ik wil niet dat je oma per ongeluk seitan pakt in de veronderstelling dat het rosbief is.’
‘Seitan?’ herhaalde ik. ‘Wil je mijn familie echt iets voorschotelen dat letterlijk klinkt als Satan?’
Ze snoof. « Het wordt anders gespeld. »
‘Het zal ze niets schelen,’ zei ik.
‘Prima. We noemen het ‘langzaam gegaarde barbecuereepjes’,’ zei ze, terwijl ze het opschreef. ‘Marketing.’
We discussieerden over kleine dingen – de keuze van de liedjes, de stoelen – maar over de grote zaken waren we het eens. Geen eindeloze toespraken. Geen taart van duizend dollar. Geen duiven loslaten.
‘We hebben al een golden retriever,’ zei Ella. ‘We hebben geen vogels nodig.’
‘Cooper mag geen smoking dragen,’ zei ik vastberaden.
Ze zuchtte. « Je laat me nooit plezier hebben. »
Hij werd echter uiteindelijk wel de onofficiële ringdrager.
Op de dag van de bruiloft was de lucht zo blauw dat het bijna nep leek.
Ik stond in een klein kamertje naast de kerk en bekeek mezelf in de spiegel. Pak gestreken. Stropdas slechts een beetje scheef. Handen trilden op een manier waarvan ik hoopte dat niemand het merkte.
Papa kwam binnen en sloot de deur zachtjes achter zich.
‘Je ziet er goed uit,’ zei hij.
‘Dankjewel,’ zei ik. ‘Ik probeer niet flauw te vallen, maar verder gaat het redelijk goed.’
Hij maakte mijn stropdas recht, zoals hij dat altijd deed voor schoolbijeenkomsten. « Weet je, toen ik met je moeder trouwde, was ik zo nerveus dat ik bijna de verkeerde kerk binnenliep. »
« Ernstig? »
‘Jazeker. Er waren er twee op straat. Ik volgde het verkeerde orgelgeluid.’ Hij glimlachte. ‘Nervositeit is goed. Het betekent dat je weet dat dit belangrijk is.’
We stonden daar even, allebei kijkend naar mijn spiegelbeeld.
‘Weet je het zeker?’ vroeg hij, maar er klonk geen twijfel in zijn stem, alleen een ritueel.
‘Absoluut,’ zei ik.
Hij knikte. « Dan is het tijd. »
De ceremonie zelf voelde aan als een proces dat tien minuten én tien jaar duurde. Ik herinner me flitsen: het koele hout van de kerkbank onder mijn hand, de vage geur van oude kerkboeken, het gemurmel van de gasten die plaatsnamen.
En toen veranderde de muziek.
Ik draaide me om en zag haar.
Ella, arm in arm met haar vader, liep door het gangpad in een jurk die simpel en elegant was, maar zo helemaal haar stijl dat ik er bijna van stikte. Mijn moeder snoof luid achter me. Sadie was vergeten dat ze met haar telefoon moest filmen en staarde alleen maar voor zich uit.
Toen Ella bij me aankwam, gleden haar vingers in de mijne. Warm. Zeker.
‘We zien elkaar weer,’ fluisterde ze.
‘Bedankt dat je niet bent weggerend,’ fluisterde ik terug.
De geloften die we hadden opgeschreven waren kort en bondig.
‘Ik beloof dat ik voor je zal koken,’ zei Ella met glinsterende ogen, ‘zelfs als je beweert dat je geen honger hebt en vervolgens de helft van mijn frietjes opeet.’
‘Ik beloof dat ik aan jouw kant sta,’ zei ik, ‘zelfs als jouw kant is: « Laten we acht uur lang met een golden retriever rijden, want mijn oom heeft ons misschien nodig. »‘
We beloofden te luisteren. Te groeien. Elkaar te accepteren zoals hij of zij is en samen iets nieuws en unieks te creëren uit onze twee levens.
‘Je mag de bruid kussen,’ zei de dominee, en toen ik dat deed, veranderde de zaal in een wervelwind van applaus, gesnik en flitsende camera’s.
De receptie was chaotisch, maar op de best mogelijke manier.
Kinderen renden over het erf en slalommen tussen de tafels door. Lichtslingers gloeiden terwijl de zon onderging. De dj’s installeerden zich in een hoek en draaiden afwisselend Motown en Ella’s zorgvuldig samengestelde playlist.
De twee buffettafels stonden naast elkaar als een vredesverdrag.
Voor beide stonden mensen in de rij.
Oma schepte van alles een beetje op haar bord en verklaarde dat ze op haar leeftijd het recht had verdiend om een culinaire ontdekkingsreiziger te zijn. Frank proefde de barbecueseitan, trok een gezicht alsof hij zich voorbereidde op een teleurstelling, en knikte toen langzaam.
‘Oké,’ zei hij. ‘Dat is… niet slecht.’
‘Een groot compliment,’ mompelde Ella.
Tijdens de toespraken verraste mijn moeder me.
Ze stond daar met een glas mousserende cider in haar hand en keek iedereen om zich heen aan.
‘Toen Tony ons vertelde dat hij een meisje mee naar huis zou nemen voor Thanksgiving,’ zei ze, ‘beloofde ik mezelf dat ik me van mijn beste kant zou laten zien.’ Gelach ging door de menigte. ‘Dat is me niet helemaal gelukt. Maar dat is nu eenmaal zo met familie. We doen het niet altijd meteen goed. Of de tweede keer. Of de tiende keer.’
Ze draaide zich naar Ella om.
‘Maar je was geduldig met ons. Je hebt ons te eten gegeven, in alle opzichten. En toen een bepaalde hond—’ ze wierp een goedmoedige blik op Cooper, die op de veranda zat met een vlinderdasje dat Ella stiekem langs me had weten te smokkelen, ‘-mijn kalkoen stal, zei je niet ‘Ik zei het toch’. Je hebt ons Thanksgiving gered. En ergens tussen die kokosaardappelen en die Tofurky heb je ook onze harten gestolen.’
Ella veegde haar ogen af.
‘Dus proost op mijn zoon en mijn pasgeboren dochter,’ zei moeder met een trillende stem. ‘Moge er in jullie huis altijd plaats zijn aan tafel voor nieuwe recepten, nieuwe ideeën en nieuwe mensen. En moge er altijd minstens één hond in huis zijn om jullie scherp te houden.’
« Op Tony en Ella, » riep iedereen in koor, met de glazen in de lucht.
Cooper blafte, alsof hij het begreep.
Jaren later zou die nacht vervagen in de herinnering van andere mijlpalen: het eerste appartement zonder buurman die om drie uur ‘s ochtends op de drums speelde, de eerste grote ruzie over iets onbenulligs waarvan we dachten dat het het einde van de wereld was, totdat dat niet zo bleek te zijn, de eerste vakantie waarbij niets volgens plan verliep en die uiteindelijk toch perfect was.
Maar Thanksgiving is nooit vervaagd.
Elk jaar, waar we ook woonden, gingen we terug.
Soms ontvingen we gasten, in een iets grotere keuken met iets mooier servies. Soms pakten we de auto in en reden we naar het huis van mijn ouders, Cooper op de achterbank, kwispelend met zijn staart en zijn neus tegen de ruit gedrukt zodra we hun straat inreden.
Het menu veranderde geleidelijk.
Er was nu altijd wel een kalkoen, maar die was kleiner. De plantaardige tafel werd uitgebreid. Er kwamen nieuwe gerechten bij – geroosterde spruitjes met ahornsiroop en pecannoten, linzenbrood dat op de een of andere manier een favoriet van de familie werd, een chocolade-avocadomousse waarvan oma weigerde te geloven dat er geen room in zat.
‘Het kan me niet schelen wat je zegt,’ hield ze vol, terwijl ze haar kom leegschraapte. ‘Dit is pudding. Je kunt me wijsmaken dat het van gepureerde banden en dakpannen is gemaakt, ik geloof je niet.’
Op een gegeven moment kwam Sadie langs met een vriendin en een quinoasalade.
‘Dit is mijn bijdrage,’ zei ze verdedigend. ‘Ik heb het opgezocht op Google.’
‘Geweldig,’ zei Ella snel, en nam een grote lepel voordat iemand een raar gezicht kon trekken. ‘Kijk eens, jij sluit je ook aan bij de plantaardige kant.
