Ik had mijn familie uitgenodigd voor mijn militaire onderscheiding. Mijn vader lachte: « Waarom zou je gaan? Je bent maar een simpele secretaresse in uniform. » Mijn zus voegde eraan toe: « We gaan lekker uit eten. » Ik glimlachte en zei: « Dat is prima. » Die avond, terwijl ze in een Italiaans restaurant zaten te eten, scrolde mijn vader door Facebook en verstijfde. Een familielid reageerde: « Wacht, is dat niet Emily? Ik dacht dat ze alleen maar administratief medewerkster was? » Mijn vader werd bleek. Hij besefte dat de « secretaresse » een held was, en dat de lege stoel naast me hun schande was.

Mijn moeder vroeg vorige week om een ​​kopie. Ze zei dat ze het wilde inlijsten. Ze zei dat ze het in de woonkamer wilde ophangen.

Ik heb het haar opgestuurd. Ik weet niet of ze het daar daadwerkelijk heeft opgehangen, en ik besefte, met een diep gevoel van rust, dat ik dat niet hoef te controleren.

Eer is niet iets wat je familie je geeft. Het is niet iets wat je wint in een loterij van genegenheid. Eer is de last die je draagt ​​als je er steeds weer bent, zelfs als de stoelen leeg zijn. Het is het stille werk. De late nachten. De standvastige weigering om iets minder te zijn dan wie je bent.

Als je dit leest en wacht tot iemand applaudisseert, stop dan met wachten.
Applaudisseer voor jezelf.
Ga daarna weer aan het werk.