Ethan boog zich voorover, zijn stem laag alsof intimiteit het verleden kon verzachten. « Ik heb fouten gemaakt. »
Olivia staarde hem aan. « Dat is één manier om het te zeggen. »
Hij trekt een grimas. « Ik ben hier niet om te vechten. Ik ben hier omdat ik… het spijt me. Ik weet dat ik je pijn heb gedaan. »
‘Je hebt me niet « pijn gedaan »,’ zei ze. ‘Je hebt mijn leven verwoest alsof het een tijdelijke installatie was.’
Ethans blik zakte neer. « Ik raakte in paniek. »
Olivia liet een vreugdeloze lach horen. « Je had een tweede gezin, Ethan. Dit is geen paniek. Dit is een plan. »
Bens schouders verstijfden. Ethans gezicht werd rood.
‘Zo was het niet,’ antwoordde Ethan snel. ‘In het begin liep het uit de hand en ik wist niet hoe ik het moest stoppen.’
Olivia voelde de hitte in haar ogen opkomen. Geen tranen, maar woede. ‘Wist je dan niet hoe je moest stoppen met liegen?’
Ethan keek haar vervolgens wanhopig aan. « Ik ben niet meer bij haar. »
Die woorden troffen Olivia als een onverwachte klap. Bens blik werd scherper.
‘Wat zeg je ervan?’ vroeg Olivia.
‘Ik ben vertrokken,’ zei Ethan. ‘Alles stortte in. En… ik besefte dat ik de grootste fout van mijn leven had gemaakt.’
Olivia klemde haar handen tussen haar knieën. « Dus je bent hierheen gekomen omdat je denkt dat ik je plan B ben. »
« Nee, » zei Ethan, te snel. « Nee, dat is het niet… »
« Dat klopt, » onderbrak Olivia. « Je bent alleen, je bent bezorgd en je herinnert je dat ik het je vroeger makkelijker maakte. »
Ethans ogen straalden. « Ik hield van je. »
Olivia’s stem werd zachter, maar het was geen vriendelijkheid. Het was duidelijkheid. « Je vond het fijn wat ik voor je gedaan heb. »
Ethan slikte. « Ik moet je iets vertellen. »
Olivia maakte zich klaar voor de strijd.
« Het appartement, » zei hij. « Het appartement waar we woonden. Ik… ik ben het niet kwijtgeraakt zoals ik je vertelde. Ik heb het verkocht. Ik had het geld nodig toen alles begon in te storten. »
Olivia staarde hem aan. « Je hebt ons huis verkocht zonder het me te vertellen. »
‘Het stond op mijn naam,’ zei Ethan zwakjes, alsof dat de zaken gemakkelijker maakte.
Ben slaakte een gedempt geluid, ergens tussen ongeloof en woede in.
Olivia’s zicht werd wazig. Ze had gedacht dat het verlies van haar appartement een gevolg was van de ineenstorting van haar leven. Ze had niet beseft dat het allemaal een complot was.
« Ik ben je dit komen vertellen omdat… » Ethans stem brak. « Omdat ik het goed wil maken. Ik kan je geld geven. Ik kan… »
« Stop. » Olivia stak haar hand op. « Hoor je jezelf wel? Je probeert dit nog steeds met transacties op te lossen. Je begrijpt nog steeds niet wat je hebt meegenomen. »
Ethans schouders zakten. « Olivia, alsjeblieft. »
Ben stapte vervolgens naar voren, met een neutrale stem. « U moet vertrekken. »
Ethan keek Ben aan, de woede borrelde in hem op. « Dat is iets tussen haar en mij. »
Ben knipperde niet met zijn ogen. « Niet meer. »
Olivia stond op, haar benen trillend. Ze staarde naar Ethan en voelde dat er iets op zijn plaats viel, iets stevigs.
‘Je zult hier niet terugkeren,’ zei ze zachtjes. ‘Je zult mijn geboortestad niet gebruiken voor je verlossingstournee.’
Ethans gezicht betrok. « Ik doe mijn best… »
‘Ik weet het,’ zei Olivia. ‘En het is niet langer mijn verantwoordelijkheid.’
