Ik heb een pact gesloten met mijn jeugdvriend: als ik voor mijn veertigste nog niet getrouwd zou zijn, zou ik met hem trouwen. Heel vaak zelfs…
Als kind sloot ik een naïeve afspraak met mijn beste vriend: als ik op mijn veertigste nog steeds single zou zijn, zou ik met hem trouwen.
Het leven ging verder, scheidde ons en bracht ons elk naar een andere plek, totdat ik na een verwoestende scheiding en een gedwongen terugkeer naar mijn geboortestad op mijn veertigste verjaardag alleen aan tafel zat.
Op dat moment raakte iemand mijn arm aan en zei: « Sorry, maar ik had geen keus. »
Hallo allemaal! Ik ben Linda, en dit is Linda Love Stories. Ik hoop dat jullie van dit verhaal genieten.
Het zachte gezoem van de wekker galmde door de oude kamer waar Olivia na bijna twintig jaar weer was gaan slapen. Ze stond langzaam op en voelde het vertrouwde gewicht van de muren, die de echo’s van een jongere versie van zichzelf in zich droegen.
De kamer was nu een stapel kartonnen dozen, oude kleren en meubels die haar moeder nooit de moed had gehad om weg te geven.
Terwijl ze in de hoge kledingkast naar een schone blouse zocht, viel haar oog op iets: een kartonnen doos die in een hoek was blijven staan, bedekt met stof. Ze ging op haar tenen staan en trok de doos voorzichtig naar beneden, waarbij ze hem bijna liet vallen. Ze ging op het bed zitten en opende de doos.
Binnenin ontdekte ze oude boeken, netjes opgestapeld, elk met een vergeeld papieren boekenlegger. Boeken uit haar tienerjaren. Stille metgezellen uit een tijd waarin anders zijn belangrijker was dan welke schooltas dan ook.
Olivia keek naar de kalender die aan de muur hing.
15 mei. Zijn 40e verjaardag.
Ze glimlachte ironisch. Zelfs haar moeder kon het zich niet herinneren.
Drie weken eerder was ze teruggekeerd naar het kleine stadje van haar jeugd, niet uit nostalgie, maar omdat ze geen andere keus had. De pijnlijke scheiding. De ontdekking van het geheime gezin van haar ex-man. Het ontslag na vijftien jaar bij de uitgeverij. Het verlies van haar appartement.
Alles stortte met zo’n precisie in elkaar dat het gechoreografeerd leek.
Ze bevond zich nu weer in haar tienerkamer, die was veranderd in een opslagruimte voor herinneringen die ze liever niet opnieuw beleefde.
Olivia bladerde door de boeken die ze had gevonden en bleef bij elke bladwijzer even stilstaan. Het waren aantekeningen uit haar tienerjaren, naïeve overpeinzingen over liefde en lotsbestemming.
Ze sloot het boek met een ruk.
Ze had nu geen behoefte aan puberale filosofieën.
De boekwinkel in zijn oude buurt was precies zoals in zijn herinneringen: klein, krap, verscholen achter het centrale plein, met hetzelfde belletje aan de deur dat elke bezoeker aankondigde.
Olivia had besloten zichzelf voor haar verjaardag een boek cadeau te doen. Het was een traditie die ze al sinds haar vijftiende in stand hield: ze spaarde maandenlang haar zakgeld om één enkel boek te kunnen kopen.
De geur van oud papier en koffie vermengde zich en bracht haar direct terug naar een eenvoudiger tijd. Ze liet haar vingers langs de planken glijden en voelde de textuur van de boekruggen, tot ze bleef hangen bij de afdeling met kinderklassiekers.
Toen ze naar een boek met een versleten blauwe kaft greep, raakten haar vingers een andere hand aan die naar hetzelfde boek op zoek was.
« Oh… sorry. » Ze deed instinctief een stap achteruit.
De man glimlachte lichtjes. Hij was lang en mager, met een lichte baard, en in zijn ogen was een merkwaardige mengeling van sereniteit en vermoeidheid te lezen.
Olivia herkende hem niet, maar er was iets aan hem dat haar bekend voorkwam, als een liedje waarvan ze de titel niet meer wist.
‘Je mag het houden,’ bood de vreemdeling aan, terwijl hij een stap achteruit deed.
« Nee, alstublieft. Ik weet zeker dat er nog andere exemplaren zijn, » antwoordde ze, terwijl ze de schappen afspeurde.
« Eigenlijk denk ik dat dat de laatste is. Ik was gewoon aan het mijmeren over het verleden. »
« Dit boek was belangrijk voor me toen ik kind was. »
Olivia bekeek hem aandachtiger.
‘Ik ook. Mijn vader las me vroeger verhalen voor…’ Hij pauzeerde even, om te voorkomen dat hij in zijn herinneringen zou duiken. ‘Het is in ieder geval alweer een tijdje geleden.’
De man knikte alsof hij de implicatie begreep.
Even dachten we dat hij nog iets zou zeggen, maar hij glimlachte alleen maar en liep naar een ander schap.
Olivia herkende een vreemd gevoel van herkenning in die glimlach, maar ze verjoeg die gedachte, ervan overtuigd dat het slechts nostalgie naar die plek was die haar waarneming beïnvloedde.
Nadat ze het boek had gekocht, ging ze naar buiten voor wat frisse lucht en voelde zich vreemd genoeg lichter. Misschien was het gewoon het ritueel dat voltooid was, of misschien was het dit korte menselijke contact, zonder medelijden of vragen over haar herstel.
Die avond liep Olivia een knus restaurantje binnen, het enige in het kleine stadje. Ze droeg een eenvoudige jurk. Het was geen feest, maar gewoon een etentje om de gelegenheid te vieren.
Ze bestelde een glas wijn en de specialiteit van het huis, en negeerde de ober die haar vroeg of ze op iemand wachtte.
Terwijl ze at, observeerde ze de stellen en gezinnen aan andere tafels, die allemaal verdiept waren in hun eigen verhalen.
Ze voelde geen jaloezie, alleen een nieuwsgierige afstand, alsof ze naar een andere diersoort keek.
Ze was net klaar met haar dessert, een klein gebakje versierd met een discreet verjaardagkaarsje dat de ober haar per se had willen brengen, toen ze een zachte streling op haar arm voelde
