Toen nam mijn instinct het over: ik rende weg, sloeg de deur dicht en bleef buiten staan, happend naar adem. Een uur lang probeerde ik mezelf wijs te maken dat ik het me had ingebeeld. Toen mijn man met me meekwam, moest hij eerst lachen. Maar zijn uitdrukking veranderde toen hij het zag: de spinnenwebben gespannen over muren en planken, de eieren als kleine pareltjes bij elkaar. Het was erger dan ik had gevreesd.
