Het echte keerpunt kwam tijdens de prijsuitreiking op zijn school, toen Jackson werd geëerd voor zijn prestaties als atleet. In plaats van de aandacht op zich te vestigen, riep hij me het podium op en gaf me de medaille. Hij vertelde een zaal vol mensen dat mijn besluit om die avond te stoppen hem een leven had gegeven dat hij anders nooit had gekend. Het was een moment dat zestien jaar van angst, hoop, strijd en liefde samenbracht in iets eenvoudigs en buitengewoons. Ooit dacht ik dat verlies me alles had afgenomen, maar die avond, staand naast mijn zoon, begreep ik dat de mensen die je redt, je soms ook redden.
