Nigel was erbij. Hij bleef achterin. We praten nu voorzichtig, als mensen die een nieuwe taal leren zonder woordenboek. Ik weet niet wat hij voor me zal betekenen, als hij al iets voor me betekent. Wat ik wel weet is dit: liefde wordt niet bewezen door biologie of liefdesverklaringen bij de deur. Liefde wordt bewezen door aanwezigheid. Door te blijven. Door steeds weer voor iemand te kiezen, ook als het niet uitkomt.
Het grootste deel van mijn leven heb ik geloofd dat mijn vader dood was. Het blijkt echter dat hij er gewoon niet was. En de man die bleef – die stilletjes, onvolmaakt, opdook – was degene die het recht verdiende om naast me te lopen.
We kiezen niet waar we beginnen. Maar we kiezen wel wie we worden. Ik kies voor vrede. Ik kies voor waarheid. En ik kies voor de mensen die me nooit in de steek hebben gelaten.
