En Jada?
Ze werkt de nachtploeg in een 24-uurswasserette in een achterbuurt om haar boetes af te betalen. Ik zie haar daar soms voor me, onder het flikkerende tl-licht, vuil ondergoed van vreemden opvouwend, haar rug pijnlijk van het zware werk waar ze zich altijd te goed voor voelde.
Eindelijk ervaart ze de gevolgen van haar keuzes.
Ik draaide me van het raam af en pakte mijn leren map. Ik zag mijn spiegelbeeld in het glas – een vrouw die niet langer moe en niet langer bang was.
Ik stapte de vergaderzaal binnen, klaar om leiding te geven. Ik was door het vuur van familieverraad gegaan en was er als gepolijst staal uitgekomen.
Gedeeld DNA is geen zelfmoordpact. Soms is het meest liefdevolle wat je kunt doen, een muur bouwen, de deur op slot doen en jezelf beschermen.