Ik had nooit gedacht dat een goedkoop, plastic stokje – zo eentje die je voor twaalf dollar bij de drogist koopt – het scherpe wapen zou zijn dat uiteindelijk de band met mijn familie zou verbreken. Maar het leven in Reno, Nevada, heeft de neiging je tot op het bot bloot te leggen, je bloot te stellen aan de gure woestijnwind en de nog hardere realiteit van je eigen afkomst.
Ik ben Miranda . Ik ben zesentwintig jaar oud. Voor de buitenwereld ben ik een magazijnmanager die met mechanische precisie pallets met logistieke apparatuur verplaatst. Maar binnen de muren van het vervallen huurhuis van mijn zus was ik een spook. Een portemonnee. Een dienstmeisje. Ik heb mijn hele volwassen leven besteed aan het opvoeden van vijf kinderen die niet van mij zijn, en heb mijn jeugd opgeofferd aan de incompetentie van mijn zus.
Het moment waarop de lucht uit de kamer verdween, gebeurde op een dinsdag. Ik stond als aan de grond genageld midden in onze chaotische woonkamer, het tapijt onder mijn voeten plakkerig van gemorst sap en apathie. Ik moest over stapels vuile was heen stappen om me door de ruimte te kunnen bewegen. En daar zat Jada , mijn oudere zus, languit op de bevlekte beige bank, als een koningin op een troon van vuil.
Ze wreef nonchalant over haar buik, een gebaar waardoor ik misselijk werd. Ze keek me recht in de ogen, met een zelfvoldane grijns op haar gezicht, en liet de bom vallen.
‘Zwanger,’ kondigde ze aan, terwijl ze een druif in haar mond stopte. ‘Nummer zes is onderweg.’
Ze had sinds de regering-Obama geen vaste baan meer gehad. Haar vriend, Derek , zat naast haar, gedachteloos op zijn telefoon te scrollen, met zijn voeten op de salontafel die ik had betaald. Hij keek niet eens op.
Mijn maag draaide zich om door een misselijkmakende mix van misselijkheid en totale uitputting. Ik wist precies wie er voor deze nieuwe aanwinst zou moeten betalen. Ik had net een slopende werkweek van zestig uur achter de rug, mijn spieren schreeuwden het uit, mijn voeten zaten onder de blaren, om vervolgens thuis te komen en te beseffen dat mijn zus van me verwachtte dat ik nóg meer van mijn leven zou opofferen voor haar biologische grillen.
‘Je maakt een grapje,’ fluisterde ik, de woorden schurend tegen mijn droge keel.
