Wat er vervolgens gebeurde, liet zien hoe oplossingen kunnen ontstaan wanneer mensen weigeren weg te kijken. Fietsers en buurtbewoners organiseerden zich ‘s nachts – ze haalden geld op, belden rond en drongen aan op alternatieven. Tegen de ochtend was er een akkoord bereikt: de lening zou worden geherstructureerd, de uitzetting zou worden opgeschort en het huis zou de kans krijgen om te herstellen. Het was geen maas in de wet of een technische formaliteit die de situatie redde; het was collectieve wilskracht. De kinderen werden veilig wakker omdat de gemeenschap besloot dat ze dat verdienden.
