Hij klemde zijn handen steviger om het stuur. ‘Had je niemand om te bellen?’
Ze keek uit het raam, haar ogen glinsterden. « Niemand die open deed. »
De sneeuwval werd steeds heviger en bedekte de stad met een witte deken. Ethan reed met gespannen kaken naar zijn penthouse. Ooit had hij gedacht dat geld alles kon oplossen. Maar toen hij zijn ex-vrouw en drie kinderen – drie onbekende kinderen – rillend in zijn auto zag zitten, besefte hij hoe weinig zijn fortuin betekende.
Toen ze bij zijn gebouw aankwamen, probeerde Lauren opnieuw te protesteren.
‘We kunnen hier niet blijven,’ zei ze zachtjes. ‘Breng ons gewoon naar een opvangcentrum.’
‘Je slaapt geen nacht meer buiten,’ zei hij, zijn toon liet geen ruimte voor tegenspraak. ‘Niet zolang ik nog leef.’
Hij gaf de parkeerwachter zijn sleutels, tilde het jongste kind op en leidde hen naar binnen.
De liftdeuren openden zich naar een wereld die Lauren al bijna tien jaar niet meer had gezien. Ethans penthouse, hoog boven Atlanta. Alles glansde – glas, chroom, wit marmer. Ramen van vloer tot plafond strekten zich kilometers ver uit.
Maar Laurens blik viel meteen op de kinderen. Ze stonden aarzelend in de deuropening, de sneeuw smolt nog van hun mouwen.
‘Doe je schoenen uit,’ zei Ethan zachtjes. Zijn stem had een autoriteit die vroeger directiekamers stil deed vallen, maar vanavond trilde hij lichtjes, alsof hij zichzelf probeerde te overtuigen dat hij het juiste deed.
Lauren leidde de drieling naar binnen. Ze klampten zich vast aan haar handen en staarden met grote ogen naar de glinsterende kroonluchter boven hun hoofd.
Ethan verdween even en kwam terug met dikke handdoeken. « Droog je af. Ik laat eten brengen. »
‘We kunnen hier niet blijven,’ herhaalde Lauren, dit keer zachter. ‘Laat me alsjeblieft een opvangplek zoeken.’
‘Je blijft,’ zei hij. ‘In ieder geval vannacht.’
De toon liet geen ruimte voor discussie.
Lauren slikte haar trots in. De kinderen waren te moe, te hongerig en te koud om verder te gaan.
De kinderen zaten op de bank, hun kleine lijfjes wegzakkend in het boterzachte leer. Ethans blik bleef op hen rusten – de ronding van een glimlach, de frons van een wenkbrauw, details die hem ongemakkelijk bekend voorkwamen.
Hij draaide zich snel om.
Even later verscheen zijn huishoudster, mevrouw Lang, die geschrokken was van de aanwezigheid van gasten. Ethan gaf duidelijke instructies voor warme soep, dekens en extra kleding.
Toen mevrouw Lang vertrok, viel er weer een diepe stilte in de kamer, die alleen werd onderbroken door het geklingel van lepels toen de kinderen begonnen te eten.
Lauren keek toe, de tranen stroomden over haar wangen. Ze had niet gehuild toen ze haar baan verloor, of toen de huisbaas de sloten verving. Maar het zien van haar baby’s, eindelijk warm en gevoed in het landhuis van haar ex-man, brak iets diep in haar.
Ethan merkte het op en keek weg. Hij was er niet klaar voor om onder ogen te zien wat haar tranen in hem teweegbrachten: schuldgevoel, verlangen, schaamte.
Een klokkenspel weerklonk.
De voordeur ging open.
‘Ethan?’ riep een vrouwenstem.
Laurens ruggengraat verstijfde. Ze hoefde zich niet om te draaien om te weten wie het was.
‘Claire,’ mompelde Ethan, terwijl hij binnensmonds vloekte. ‘Het is laat.’
Claires hakken tikten over het marmer, waarna ze verstijfde bij het zien van Lauren en de kinderen.
‘Wat is dit?’ vroeg ze, op scherpe toon.
‘Dat gaat je niets aan,’ zei Ethan.
‘O, dat gaat me wel degelijk aan,’ snauwde Claire. ‘Je sleept een vrouw en drie kinderen je huis binnen, en ik moet daar dan maar een glimlach op toveren?’
Lauren stond op en rechtte haar schouders. « Praat niet zo over mijn kinderen. »
‘Jouw kinderen?’ sneerde Claire. ‘Wat voor vrouw brengt haar nou mee—’
‘Genoeg!’ Ethans stem galmde door het penthouse. ‘Ga naar huis, Claire.’
De stilte die volgde was zwaar.
