En hij vergat duidelijk dat, hoewel een vrouw misschien probeert te vergeven, een moeder met een rechtenstudie en een ruggengraat van staal nooit iets vergeet.
Grace draaide zich om naar haar gasten, haar lach klonk helder en ongedwongen.
Ze was niet langer de vrouw in de grijze jurk, die naar een lege tafel in rechtszaal 304 staarde terwijl haar man haar aan de overkant van het gangpad bespotte.
Zij was Grace Bennett Simmons – kunstenares, overlevende en dochter van de Iron Gavel.
En ze had nog heel wat schilderwerk te doen.
Keith Simmons had op de harde manier geleerd dat zwijgen geen zwakte is.
Soms is het gewoon een pauze voordat het scherm opnieuw laadt.
Als dit verhaal over verantwoording, gerechtigheid en een uiteindelijke afrekening in de rechtbank zou worden doorgegeven, zou het een herinnering zijn dat de underdog kan winnen, vooral in een land waarvan de rechtbanken – hoe onvolmaakt ook – zijn ontworpen om de kwetsbaren te beschermen.
En het zou een stille waarschuwing zijn voor iedereen die in de verleiding zou komen om de persoon te bespotten van wie ze ooit beloofd hadden te houden.
Je weet immers nooit wie er op het punt staat door die deur te komen.
