Ze gaf geen antwoord. Ze toetste zijn bestelling in alsof het haar beledigde, en liet vervolgens met een zwierige beweging van haar pols het wisselgeld op de toonbank vallen. Hij keek toe hoe de munten alle kanten op vlogen. Zij niet.
Hij nam plaats in een hoekje en observeerde. Het was geen chaos. Het was geen personeelstekort. Het was luiheid. Een moeder probeerde drie keer een simpele vraag over de maaltijd van haar kind beantwoord te krijgen. Niemand keek op. Een oudere man vroeg beleefd naar een seniorenkorting. Denise wimpelde hem zonder een woord te zeggen af. Een medewerker achterin vloekte zo hard dat elke klant het kon horen.
Toen begon het gefluister.
De jonge kassière boog zich naar Denise toe. « Heb je die man met die sandwich gezien? Hij lijkt wel uit een tunnel gekropen te zijn. »
Denise snoof. « Kom op zeg. Dit is geen liefdadigheidsinstelling. Wedden dat hij klaagt over de prijs? »
Ze lachten.
Jordan klemde zijn kaken op elkaar. Het was niet de belediging zelf die hem stoorde. Het was het besef dat dit hun standaardreactie was: mensen kleineren van wie ze aannamen dat ze geen geld hadden. Zijn moeder had hem geleerd dat je iemand nooit beoordeelt op zijn kleren of zijn portemonnee. Je beoordeelt iemand op hoe hij anderen behandelt.
Een bouwvakker kwam binnen, stoffig en verbrand door de zon na een ochtenddienst. Hij vroeg beleefd om een glas water. Denise aarzelde geen moment. ‘Als je niets anders koopt, blijf dan niet zo lang hangen.’
Dat was het.
