Een van de hoofdstraten in mijn woonplaats (landelijk West-Washington) heeft ringen in het trottoir waar het de weg raakt. De straat is een zogenaamde ‘noord-voorwaartse parkeerstraat’, dus als je ongeveer 30 centimeter naar links zou kunnen kijken, zou je de voorbumper van mijn auto kunnen zien. De ringen staan ongeveer 4,5 tot 6 meter uit elkaar. Sommige straten hebben kleinere ringen. Niemand rijdt paard in de stad, dus ze zijn niet bedoeld om een paard aan vast te binden. Ze moeten een functie hebben, anders had de gemeente ze niet aangelegd toen ze het trottoir aanlegde. Ik heb geen idee hoe lang dat trottoir er al ligt, maar het is in het oudste deel van de stad, dus het ligt er al heel lang. Iemand enig idee?
Houd die glimlach vast en verstevig die singelringen!
Denk terug aan de zinderende zomers van de jaren zestig, toen kinderen op straat speelden en fietsen de straten domineerden. Buren waren buren en de geschiedenis hing in de lucht op elke straathoek. En aan vreemde dingen zoals metalen ringen – ijzeren ringen, messing ringen – die in de stoep waren geslagen. Voor sommigen waren ze een terugblik op een andere tijd: paardenkoetsen die door de straten van een rustigere, minder complexe stad paradeerden.
Een nutsvoorziening uit het verleden
Het klopt, de paardenringen zijn echt wat ze lijken te zijn, en ze dienden in de 19e eeuw inderdaad een heel praktisch doel. Dat was de tijd dat paarden het belangrijkste vervoermiddel waren en de stoffige straten constant galmden van hoeven. Ruiters bonden hun paarden in die tijd vast aan deze ringen om hun werk te doen. Zelfs in nieuwsberichten in The Register-Guard uit 1978 werd beweerd dat sommige van die ringen uit het begin van de 20e eeuw stammen. Het is onmogelijk om precies te weten hoe oud ze zijn, maar de oude wegen suggereren een tijd waarin de stad was aangelegd rond het paard, niet rond de auto.
Jarenlang verwijderden bouwvakkers de ringen tijdens het repareren van trottoirs. Dat begon te veranderen in 1978 toen een inwoner van Portland ontdekte dat ze verdwenen waren. Stadscommissaris Connie McCready reageerde hierop door huiseigenaren toe te staan een ring te vervangen voor $5. Deze simpele actie wekte bij mij een veel grotere eerbied op voor deze bescheiden kleine voorwerpen.
