In August: Osage County doet Julia Roberts iets zeldzaams. Ze acteert niet zomaar. Ze legt bloot. Ze breekt. Ze laat een beetje bloeden. En daarmee levert ze een vertolking af die nog lang na de aftiteling blijft hangen – niet omdat die groots of opzichtig is, maar omdat het voelt als een inkijkje in het soort pijn dat de meeste mensen verborgen houden.
Het is een herinnering dat achter de legende een artiest schuilgaat die nog steeds ernaar verlangt de waarheid te vertellen, zelfs als die waarheid ongemakkelijk is. Juist dan.
