Vandaag word ik wakker met zonlicht dat door de kleine ramen van mijn appartement schijnt, zet ik koffie en stap ik op mijn balkon om de zeelucht in te ademen. Sommige ochtenden voel ik nog steeds verdriet om de vrouw die ik vroeger was, de vrouw die zo hard haar best deed om er iets van te maken met een man die niet wist hoe hij haar tegemoet moest komen. Maar dan herinner ik me de vrouw die ik nu ben – evenwichtig, hoopvol, in ontwikkeling – en weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.
Het leven dat ik achterliet, leerde me doorzettingsvermogen. Het leven dat ik nu opbouw, leert me vreugde.
En na dertig jaar halfslapend te hebben geleefd, koos ik uiteindelijk voor vreugde, en dat was de beslissing die me redde.
