Dankzij hem heb ik geleerd hoe een partnerschap eruit kan zien wanneer beide partners er echt voor gaan. Niet perfect, niet vlekkeloos zoals in een sprookje, maar gewoon aanwezig.
We spraken langzaam en voorzichtig over de toekomst. En voor het eerst in lange tijd voelde het idee van een samenleven niet als een last, maar als een mogelijkheid.
Als ik terugkijk op mijn dertig jaar met Zack, heb ik er geen spijt van. Ze hebben me prachtige kinderen gegeven, lessen die ik voor geen goud zou willen missen, en een kracht die ik destijds onbewust aan het opbouwen was. Maar blijven zou betekend hebben dat ik de tweede helft van mijn leven had moeten opofferen om de eerste te behouden. En dat was een ruil die ik niet wilde maken.
Vertrekken was de moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt, en tegelijkertijd de moedigste.
Wat ik andere vrouwen wil meegeven is dit: soms is het leven dat je hebt opgebouwd niet het leven dat je hoort te behouden. Soms wordt liefde een gewoonte, en gewoonte een stilte, en stilte een langzame vorm van verdwijning. Je hoeft je niet te verontschuldigen voor je verlangen naar meer. Je hoeft niet te wachten op toestemming om jezelf terug te vinden. Kiezen voor je eigen geluk is niet egoïstisch, het is noodzakelijk.
