Het is verbazingwekkend hoe eenzaamheid kan groeien binnen een huwelijk, zelfs wanneer twee mensen een bed, een huis en een gedeelde geschiedenis hebben. Ik bleef mezelf voorhouden dat ik geduldig moest zijn, dankbaar moest zijn, de vrede moest bewaren voor de kinderen. Ik zei tegen mezelf dat emotionele intimiteit niet alles was, dat zijn stilte niet kwaadaardig was, dat we een goed leven hadden. Maar toen het nest leeg was, drong de waarheid hard tot me door: ik was een bijfiguur geworden in mijn eigen verhaal. En als ik niets zou veranderen, zou ik de rest van mijn leven mezelf kleiner maken om de situatie draaglijk te houden.
Dus op die ochtend van onze jubileumdag liet ik Zack aan de keukentafel zitten – dezelfde tafel waar we duizenden keren in stilte hadden gegeten – en legde ik hem rustig alles uit.
Hij vroeg of er iemand anders was. Die was er niet. Hij vroeg of hij iets vreselijks had gedaan. Dat had hij niet. Ik vertelde hem de hardste waarheid van allemaal: « Jij was er niet. En ik kan het volgende hoofdstuk van mijn leven niet doorbrengen in afwachting van een partner die niet komt opdagen. »
Hij wist niet wat hij moest zeggen. Misschien geloofde hij me eindelijk toen hij zag dat ik niet boos was, maar gewoon leeg. Zo’n leegte ontstaat niet van de ene op de andere dag.
