En Lila voelde het – als een warme vonk onder haar ribben.
Het tweede trimester
Het tweede trimester bracht zijn eigen magische momenten met zich mee.
Haar buik groeide, eerst klein, daarna onmiskenbaar rond. Op een avond zag ze haar spiegelbeeld en bleef verbijsterd staan. ‘Ik lijk wel een moeder,’ mompelde ze.
Ze begon fladderende bewegingen te voelen – kleine, delicate sensaties, als zachte vleugeltjes die van binnenuit streelden. De eerste keer dat het gebeurde, verstijfde ze. Toen glimlachte ze. En toen huilde ze.
Noah voelde het ook, weken later. Ze lagen in bed, de kamer was donker op het zwakke licht van de straatlantaarn na, dat door het raam scheen.
‘Daar!’ fluisterde Lila.
De baby drukte zachtjes tegen haar huid aan, en Noah hield zijn adem in toen hij het onder zijn handpalm voelde.
‘Dat is ons kind,’ zei hij met een trillende stem. ‘Ons kind.’
Vanaf dat moment leek de toekomst niet alleen mogelijk, maar voelde hij zo dichtbij dat je hem bijna kon aanraken.
Voorbereiding op de komst van de baby
De kinderkamer werd een oase van pastelkleuren en zachte stoffen. De muren werden in een lichte saliegroene tint geschilderd, er werden kleine houten plankjes opgehangen en die werden gevuld met prentenboeken en kleine knuffeldieren. Vrienden en familie brachten cadeautjes mee: dekens, rompertjes, handgebreide sokjes zo klein dat Lila ze vol ongeloof tegen haar wang hield.
Soms stond ze in de deuropening en stelde ze zich voor hoe de baby in de wieg sliep, hoe kleine handjes naar haar uitstaken en hoe het geluid van gegiechel de kamer vulde.
Ze sprak vaak hardop tegen haar buik:
“Ik weet nog niet wie je bent. Ik ken het geluid van je gehuil niet en ik ken de vorm van je glimlach niet. Maar ik hou van je. Ik hou nu al van je.”
En elke keer dat ze sprak, leek de baby terug te fladderen alsof hij luisterde.
Het derde trimester
De laatste maanden verliepen trager en zwaarder.
Lila bewoog zich voorzichtig voort, haar hand steeds rustend op haar buik. Ze voelde een mengeling van opwinding, vermoeidheid en een vreemd, bitterzoet gevoel – want de zwangerschap liep ten einde, maar er begon iets veel groters.
