Hij nam elke baan aan die hij kon vinden. ‘s Nachts werkte hij als conciërge in een kantoortoren in het centrum. In het weekend waste hij de afwas in een eetcafé. Doordeweeks deed hij allerlei klusjes als iemand een hek gerepareerd moest hebben, een gootsteen ontstopt of een garage schoongemaakt. Hij sliep in korte slaapjes van vier uur en at wat zijn kinderen niet opaten. Elke cent ging op aan huur, rekeningen en de poging om te voorkomen dat de wereld van zijn kinderen instortte.
Elke ochtend wandelde hij door het stadspark om een paar minuten te besparen op zijn werk als conciërge. En elke ochtend zag hij drie daklozen ineengedoken op de bankjes bij de fontein. Een oude man met bevroren vingers, verscholen onder kranten. Een vrouw in een gescheurde jas die ze als een pantser droeg. Een jongeman die niet sprak, maar alleen rilde in het licht van de straatlantaarns.
Ethan kon er niet langs lopen zonder dat er iets in hem samentrok. Misschien was het omdat hij wist hoe het voelde om op de rand van alles te staan. Misschien was het omdat hij wist dat wanhoop een dunne lijn was – een lijn waar hij vaker langs zweefde dan hij wilde toegeven. Dus op een ochtend, nadat hij een oude gereedschapskist voor 25 dollar had verpand, ging hij naar een discountwinkel. Drie goedkope fleece dekens, soep in blik, brood, handwarmers. Hij wikkelde ze in plastic zakken en legde ze op de vaste bank van de oude man. Binnenin liet hij een klein handgeschreven briefje achter:
“Deze dekens zijn niet kwijt. Als je het koud of hongerig hebt, neem er dan alsjeblieft een. Je bent belangrijk.”
Hij liet geen naam achter. Wachtte niet op dankbaarheid. Hij liep gewoon weg.
