Jack aarzelde even, maar nam toen een hap. Helemaal normaal. « Lijkt prima. Laten we beginnen. »
De meisjes juichten, de siroop druipt langs hun kinnetjes. Jack glimlachte, maar kon het gevoel niet kwijt dat hij in de gaten werd gehouden. Tegen de tijd dat hij ze bij de crèche afzette, had het mysterie zich diep in zijn gedachten genesteld.
Die avond bracht nog een verrassing. Toen Jack de oprit opreed, zag hij dat het gazon gemaaid was. Hij had er wekenlang niets aan gedaan. Het gras was netjes bijgesneden, de randen strak. ‘Wat in hemelsnaam…’ mompelde hij. Geen briefje. Geen enkel aanknopingspunt. Alleen een stille, onheilspellende dankbaarheid.
De volgende ochtend besloot Jack de dader te pakken te krijgen. Hij werd om vijf uur wakker, zette koffie en verstopte zich in de keuken achter de voorraadkastdeur.
Om 6 uur ‘s ochtends kraakte het raam open. Een vrouw klom naar binnen – klein, tenger, in een verbleekt postuniform. Ze bewoog zich geruisloos voort, pakte de afwas uit de gootsteen, schrobde die schoon en pakte vervolgens een kleine tas uit. Daarin zaten eieren, kwark en een pot jam. Ze begon beslag te mengen.
Jacks maag knorde. De vrouw verstijfde, haar ogen schoten heen en weer. Toen rende ze naar het raam.
‘Wacht!’ riep Jack, terwijl hij naar buiten stapte. ‘Ren alsjeblieft niet weg. Ik ben niet boos.’
Ze stopte, trillend. ‘Het spijt me,’ zei ze, haar accent zacht maar vastberaden. ‘Ik bedoelde het niet kwaad. Ik ga.’
‘Nee, alsjeblieft niet,’ zei Jack, met zijn handen omhoog. ‘Je hebt gisteren toch het ontbijt gemaakt?’ Ze knikte lichtjes. ‘Vertel me dan waarom. Ik wil het gewoon begrijpen.’
Voordat ze kon antwoorden, klonken er kleine voetstappen boven. « Papa? Wat is er aan de hand? » Emma’s slaperige stem klonk beneden.
Jack gebaarde naar de vrouw. « Blijf hier. Ik haal ze wel. Alstublieft. »
Ze aarzelde even en knikte toen. Toen Jack met de meisjes terugkwam, stond de vrouw bij het raam, klaar om weer te vluchten.
‘Het is goed,’ zei hij zachtjes. ‘Jullie kunnen blijven. Dit zijn Emma en Lily.’
Lily gluurde om hem heen. « Ben jij de pannenkoekendame? »
De vrouw liet een nerveus lachje horen. « Ik denk het wel. »
Jack schoof een stoel aan. « Gaat u zitten. U hebt ons geholpen. Ik zal even koffie voor u zetten. »
Ze aarzelde even en liet zich toen in de stoel zakken. « Mijn naam is Claire. »
‘Ik ben Jack,’ zei hij. ‘Waarom hebben jullie ons geholpen?’
