Becca onderging opnieuw een operatie in de hoop de oorzaak van haar aandoening te vinden. Hoewel haar familie ervan overtuigd was dat alles weer goed zou komen, brachten de artsen, die tevens Becca’s collega’s waren, verwoestend nieuws: Becca had een zeldzame, agressieve vorm van eierstokkanker die zich al had uitgezaaid naar haar borsten, longen en lymfeklieren.
Daarna werd ze overgeplaatst naar dezelfde oncologieafdeling waar ze eerder al was opgenomen.
Haar zus zei: « Op de afdeling waar ze lag, waar ze verzorgd werd, had ze met hen samengewerkt. Het waren haar collega’s. Zij was de patiënt. »
“Zij waren de verzorgers, zij heeft de andere kant van dat proces meegemaakt.”
Ondanks dat ze wist hoe ernstig haar toestand was, bleef Becca glimlachen. « Toen Becca nog een kleine baby was, noemden we haar ‘Lachgrage' », zei haar moeder, terwijl haar vader eraan toevoegde: « Ik denk niet dat iemand Becca ooit niet heeft zien glimlachen. »
Na haar eerste chemotherapie was er nog hoop, maar die verdween toen ze vertelde dat haar buik « een beetje opgezwollen » was en er kanker in haar darmen werd gevonden. Omdat er geen andere opties meer waren, bracht Becca haar laatste dagen door omringd door familie en overleed zeven maanden na haar eerste symptomen. Haar moeder zei: « Ze lag tegen mijn schouder aan. Toen ze ter wereld kwam, hield ik haar vast, en toen ze deze wereld verliet, hield ik haar ook vast. »
