Die roze, korstige plek op de muur leek onschuldig, totdat ik me realiseerde wat het zou kunnen betekenen.
Sindsdien ben ik alerter geworden op mijn omgeving – niet angstig, maar gewoon aandachtig. Muren voelen nu minder aan als statische oppervlakken en meer als lagen die een stille geschiedenis herbergen. De ervaring was niet zozeer een waarschuwing als wel een herinnering: als er iets ongewoons in huis opduikt, is het de moeite waard om er even goed bij stil te staan. Een foto, een tweede mening of een simpele vraag kan ongemak omzetten in begrip. Huizen zijn op hun eigen manier levende systemen, en nieuwsgierig blijven naar kleine veranderingen helpt zowel de ruimte zelf als de gemoedsrust die we ervan verwachten te behouden.
