Uiteindelijk blijft de christelijke focus onwrikbaar gericht, niet op het graf, maar op het lege graf van Paasmorgen. Of een gelovige nu in de grond wordt gelegd of zijn as wordt verstrooid, de kern van het geloof blijft onveranderd. Het is een hoop die de fysieke staat van ons stoffelijk overschot overstijgt en volledig rust op de eeuwige belofte van leven na de dood. In de heilsplan van Gods genade is de manier waarop we heengaan veel minder belangrijk dan de bestemming waarheen we op weg zijn – een werkelijkheid waar noch vuur noch verrotting het leven dat we in Hem hebben gevonden, kan aantasten.
