Het krachtigste precedent voor begraven is echter te vinden in het leven en de dood van Jezus Christus. Het Nieuwe Testament vermeldt dat Jezus na Zijn kruisiging in een graf werd gelegd. Eeuwenlang hebben christenen de begrafenis van Christus beschouwd als het ultieme voorbeeld voor hun eigen heengaan. Begraven werd een heilig symbool – een ‘zaaien’ van het lichaam in de aarde, net als een zaadje, in de stille verwachting van een toekomstige oogst. Paulus gebruikte deze agrarische metafoor op beroemde wijze in zijn brieven, waarin hij suggereerde dat het lichaam ‘in vergankelijkheid wordt gezaaid’ maar uiteindelijk ‘in onvergankelijkheid zal worden opgewekt’. Deze beeldspraak van het lichaam dat in de aarde rust als een zaadje dat wacht op de lente van de opstanding, is een hoeksteen van waarom begraven al tweeduizend jaar de voorkeurspraktijk is gebleven.
Ondanks deze sterke traditionele voorkeur, onthult een grondige studie van de Bijbel een verrassende stilte: er is geen expliciet Bijbels verbod op crematie. Er is geen « gij zult niet verbranden ». Hoewel de Bijbel voorbeelden bevat van het verbranden van lichamen, waren dit meestal uitzonderlijke omstandigheden – vaak gerelateerd aan een extreem oordeel of het voorkomen van de ontheiliging van stoffelijke resten in oorlogstijd. Omdat er geen directe morele wet is die het verbiedt, stellen veel moderne theologen dat crematie onder de categorie christelijke vrijheid valt. Zij suggereren dat begraven weliswaar de « Bijbelse » gewoonte mag zijn, maar geen « Bijbelse » vereiste voor het heil.
