Vanuit psychologisch oogpunt markeert het laten zien van grijs haar vaak een keerpunt in zelfbeeld. Haar is nauw verbonden met identiteit. Het omlijst het gezicht, geeft aan waartoe iemand behoort en communiceert subtiele boodschappen over persoonlijkheid en status. Het veranderen van de manier waarop iemand met zijn of haar omgaat – met name door het verwijderen van kunstmatige ingrepen – kan een heroverweging teweegbrengen van hoe iemand gezien wil worden en hoeveel controle anderen over dat imago zouden moeten hebben.
Psychologen merken op dat deze keuze vaak volgt op een innerlijk acceptatieproces. Mensen die stoppen met het verven van hun haar, melden vaak een periode van ongemak vooraf: angst voor oordeel, vrees om gezien te worden als iemand die « loslaat », of de zorg om onzichtbaar te worden. Deze angsten zijn niet ingebeeld. Ze zijn het product van jarenlange, soms decennialange, conditionering. Wanneer iemand dat ongemak overwint, valt dat vaak samen met een bredere verschuiving naar zelfvertrouwen en emotionele volwassenheid.
Grijs haar laten groeien kan functioneren als een daad van zelfbevestiging. Het communiceert een stille maar duidelijke boodschap: « Ik hoef niet langer te verbergen wie ik ben om geaccepteerd te worden. » Dit betekent niet dat de persoon niet meer om zijn of haar uiterlijk geeft. Integendeel, veel mensen die grijs haar omarmen, besteden juist meer aandacht aan hun verzorging, kleding en houding. Het verschil zit hem in de motivatie. De focus verschuift van het verbergen van imperfecties naar het uiten van authenticiteit.
