Haar werk draait om vragen die diep persoonlijk aanvoelen, zelfs wanneer ze in fictie worden uitgedrukt. Wie zijn we als niemand kijkt? In hoeverre wordt onszelf gevormd door verwachtingen? Waar eindigt verlangen en waar begint obsessie? Dit zijn geen abstracte ideeën voor iemand die haar hele leven heeft geworsteld met de publieke opinie. Het zijn geleefde vragen, vertaald in een verhaalvorm.
De keuze om professioneel de naam « Malia Ann » te gebruiken, past naadloos in die filosofie. Het gaat niet om verbergen, maar om kaderen. Namen vertellen verhalen, en zij kiest welk verhaal de boventoon voert. Door haar tweede naam op de voorgrond te plaatsen, creëert ze een kleine maar betekenisvolle afstand tussen haar werk en de politieke symboliek die aan haar familie verbonden is. Die ruimte stelt het publiek in staat om haar werk op zijn eigen voorwaarden te interpreteren.
Cruciaal is dat deze stap ook de aanname ter discussie stelt dat beroemde kinderen het publiek eeuwigdurende toegang tot hun werk verschuldigd zijn. Er bestaat een onuitgesproken verwachting dat ze hun erfenis volledig moeten omarmen of er publiekelijk tegen in opstand moeten komen. Malia Ann doet geen van beide. Ze vernauwt simpelweg het perspectief en vraagt om beoordeeld te worden als schepper in plaats van als cultureel artefact.
In Los Angeles worden waarnemingen van haar vaak in alledaagse termen beschreven: wandelen, winkelen, vrienden ontmoeten, naar haar werk gaan. Die alledaagsheid is precies de kern van de zaak. Na een jeugd die gekenmerkt werd door buitengewone omstandigheden, schuilt er kracht in de keuze voor een rustiger, meer zelfstandig leven. Het suggereert zelfvertrouwen in plaats van vermijding.
