De man, Yusha, zei niets. Hij leidde haar weg van het enige thuis dat ze ooit gekend had, zijn stappen vastberaden, zelfs in de modder. Ze liepen wat uren leek te duren, de geur van jasmijn en gepolijst hout achterlatend, vervangen door de zilte geur van de verrotting van de rivieroevers en de zware, vochtige lucht van de buitenwijken.
Hun huis was een hut die bij elke windvlaag zuchtte. Het rook er naar vochtige aarde en oud roet.
‘Het stelt niet veel voor,’ zei Yusha. Zijn stem was een openbaring – laag, melodieus en zonder de scherpe randjes die ze van mannen gewend was. ‘Maar het dak houdt het, en de muren geven geen krimp. Je bent hier veilig, Zainab.’
De klank van zijn naam, uitgesproken met zo’n stille ernst, trof haar harder dan welke klap ook. Ze liet zich zakken op een dun kleed, haar zintuigen verscherpt voor de ruimte. Ze hoorde hem bewegen – het geklingel van een tinnen beker, het geritsel van droog gras, de vonk van een lucifer.
Die nacht raakte hij haar niet aan. Hij legde een zware, naar wol geurende deken over haar schouders en trok zich terug naar de deuropening.
‘Waarom?’ mompelde ze in het donker.
« Waarom wat? »
« Waarom heb je me hierheen gebracht? Je hebt niets. Nu heb je niets meer over, en een vrouw die het brood dat ze eet niet eens meer ziet. »
Ze hoorde hem tegen de deurpost bewegen. « Misschien, » zei hij zachtjes, « is niets hebben makkelijker als je iemand hebt om de stilte mee te delen. »
De weken die volgden waren een langzaam ontwaken. In het huis van haar vader leefde Zainab in een staat van zintuiglijke deprivatie; haar werd verteld stil te blijven, te zwijgen, onzichtbaar te zijn. Yusha deed het tegenovergestelde. Hij werd haar ogen, maar niet door louter beschrijvingen. Hij schilderde de wereld in haar geest met de precisie van een meester.
