« Een beetje. »
Ze schenkt twee kopjes in en schuift er één naar me toe.
« Hij stuurde drie keer een berichtje met de vraag of hij langs kon komen om te praten. »
‘Wat zei je?’
‘Nog niets.’ Ze gaat zitten en klemt haar handen om haar mok. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’
We zaten daar nog steeds toen we een auto de oprit op hoorden rijden. Het gezicht van mijn moeder vertrok.
“Ik zei hem dat hij niet moest komen, maar…”
Ze had het hem niet verteld. Ze had gewoon niet gereageerd. En voor Mark voelde die stilte waarschijnlijk als een opening.
Hij komt binnen met een sleutel waarvan ik niet wist dat hij die had. Hij blijft in de deuropening van de keuken staan als hij ons beiden ziet. Hij draagt een uniform – een vliegpak, keurig en netjes – en ik besef dat dit berekend is. Het uniform als pantser, rang als verdediging.
‘Maggie,’ zegt hij, ‘we moeten praten.’
‘Ze heeft je gezegd dat je niet moest komen,’ zeg ik.
“Ik praat met Maggie, niet met jou.”
Mijn moeder staat langzaam op.
“Mark, misschien is dit niet het beste moment.”
‘Wanneer zou een goed moment zijn? Nadat je dochter je tegen me heeft opgezet?’
De beschuldiging drukt zwaar op de kleine keuken. Hij heeft de hele situatie vannacht in zijn hoofd volledig omgedraaid. Ik ben het probleem, niet zijn gedrag. Klassieke afleidingsmanoeuvre van iemand die geen verantwoordelijkheid kan nemen.
‘Niemand vergiftigt iemand,’ zegt mijn moeder. ‘Ik heb gewoon even wat ruimte nodig om na te denken.’
‘Waarover? Alles was prima totdat zij opdook.’
“Waren we dat?”
De vraag klinkt zachter dan ik had verwacht. Mijn moeder zet haar koffie neer.
‘Ging het echt goed met ons, Mark?’
“We hebben iets goeds. Structuur. Partnerschap. Ik weet dat ik gisteravond even verhit raakte, maar dat was gewoon…”
Hij kijkt me aan.
“Ik was totaal verrast toen ik over haar rang hoorde. Ik voelde me in een hinderlaag gelokt.”
‘Ik zei toch dat ze een admiraal was,’ zegt mijn moeder.
