Eindelijk, haar tranen bedwingend, stapte ze naar voren. Haar plotselinge verschijning verraste iedereen. De kinderen keken haar nieuwsgierig aan, en Rosa richtte zich op, een beetje verlegen, terwijl ze haar handen van haar kruin veegde.
Even kon ze niet spreken. Haar keel zat dichtgeknepen, haar ogen waren glazig. Maar eindelijk, met een trillende maar zekere stem, zei ze:
– Dank u wel.
Rosa blies, niet erg begreep het, maar de kinderen begrepen het meteen. Ze renden naar hem toe, omhelsden hem en praatten tegelijk met hem. Adriap hield hen vast, omhelsde hen stevig en huilde, de tranen stroomden vrijelijk.
