De dag dat alles terugkwam
Het geluid van sleutels die op de marmeren vloer vielen, galmde door het enorme huis.
Maar niemand heeft het gehoord.
Niemand… behalve Victor Hale .
Hij stond roerloos in de deuropening van de eetkamer, niet in staat zich te bewegen. Zijn borst voelde beklemd. Zijn hoofd brandde. Wat hij zag, klopte niet.
Het moest wel stress zijn.
Een hersenkraker.
Iets onmogelijks.
Victor was die dinsdag vroeg naar huis gegaan om wat papieren op te halen. Hij was van plan meteen weer te vertrekken. Hij verwachtte niemand thuis te vinden. Hij verwachtte geen warmte. En dit had hij al helemaal niet verwacht.
Aan de lange houten tafel – die sinds de begrafenis van zijn vrouw vijf jaar geleden niet meer gebruikt was – zat Maya , de jonge dienstmeid.
Ze was niet aan het schoonmaken.
Ze zat.
En ze was niet de enige.
Vier kleine jongens zaten om haar heen.
Vier jongens die sprekend op elkaar leken.
Victor knipperde met zijn ogen. De kinderen waren ongeveer vier jaar oud. Ze droegen blauwe shirts die hem vreemd bekend voorkwamen. Daaroverheen lagen dunne schortjes, alsof iemand hun kleren had willen beschermen.
Ze hadden allemaal hetzelfde warrige bruine haar. Dezelfde ogen. Ze hielden Maya allemaal aandachtig in de gaten.
‘Doe jullie mondjes open, mijn kleine vogeltjes,’ zei Maya zachtjes.
Haar stem trof Victor diep.
Ze schepte een lepel felgele rijst op. Simpel eten. Goedkoop eten. Dat hoorde niet thuis op de mooiste borden in een rijk huis.
Maar de jongens beschouwden het als een schat.
Maya serveerde zorgvuldig, en zorgde ervoor dat elk kind dezelfde hoeveelheid kreeg.
‘Eet rustig aan,’ fluisterde ze.
‘Er is genoeg voor iedereen vandaag.’
Ze droeg nog steeds gele schoonmaakhandschoenen toen ze voorzichtig het haar van een jongen borstelde.
Victor had moeten schreeuwen.
Ze eruit moeten gooien.
Antwoorden moeten eisen.
Maar hij kon zich niet bewegen.
Een jongen lachte en draaide zijn hoofd om. Het licht viel op zijn gezicht.
Victor voelde zich duizelig.
Die neus.
Die glimlach.
De manier waarop de jongen zijn lepel vasthield.
Hij was het.
Een jongere versie van zichzelf.
Zijn huis was op slot. Niemand kwam binnen zonder toestemming.
Waarom zaten er dan vier kinderen aan zijn tafel, die als prinsjes werden behandeld?
Maya veegde hun monden af met zijn oude linnen servetten.
‘Op een dag,’ zei ze zachtjes, ‘zul je geen honger meer lijden. Je zult sterk zijn. Vergeet alleen niet om te delen.’
Victor stapte naar voren.
