Ik denk na over hoe gerechtigheid, koud en volledig, soms de enige genade is die overblijft wanneer familie de vijand wordt.
De foto van David toen hij acht jaar oud was – met een spleetje tussen zijn tanden en een onschuldige blik – ligt ondersteboven in een doos in mijn kast.
Sommige herinneringen doen te veel pijn om te laten zien.
Sommige vormen van verraad doen te veel pijn om te vergeven.
Ik ben nu 68 jaar oud – gezond, levend en vrij.
Mijn zoon is drieënveertig, zit in de gevangenis en telt zijn dagen af. [muziek]
Soms voelt gerechtigheid niet als winnen.
Het voelt gewoon als overleven.
En overleven, zo heb ik geleerd, is genoeg.
