Ze vertrok woedend.
Maar machteloos.
HOOP IN BEWEGING
De maanden vlogen voorbij en werden tientallen kleine wonderen:
Landons passen werden steviger.
Julia begeleidde hem met vaardigheid en liefde.
Caleb leerde om er echt te zijn, om er daadwerkelijk te zijn.
Liam en Aria werden Landons beste vrienden.
Het landhuis werd opnieuw gevuld met gelach.
Toen kwam de dag dat Landon een idee kreeg…
‘Papa… wat als andere kinderen zoals ik geen Julia hebben? Of geen geld voor therapie?’
Die vraag legde de basis voor een imperium van genezing.
Caleb financierde een ultramodern revalidatiecentrum:
De Hope in Motion Foundation.
Julia werd de klinisch directeur.
Dr. Patel leidde het medische team.
Landon was de eerste patiënt.
Tijdens de lintjesknipperij sprak Landon in de microfoon:
“Ik loop vandaag omdat iemand in mij geloofde voordat ik in mezelf geloofde. Deze plek is er voor kinderen die denken dat alle hoop verloren is. Dat is niet zo. Er is alleen iemand nodig die bereid is ervoor te vechten.”
Caleb veegde de tranen van zijn gezicht.
Julia drukte een trillende hand tegen haar hart.
EEN NIEUWE FAMILIE
Twee jaar later kon Landon bijna elke dag zelfstandig lopen.
Liam ging studeren dankzij een Donovan-beurs.
Aria werd een geliefde vrijwilligster bij de stichting.
Caleb schreef elke avond in een dagboek:
“Ik heb mijn leven lang wolkenkrabbers gebouwd, in de overtuiging dat hoogte macht betekende.
Maar ware kracht zat hem in het vegen van de vloer, het lachen met mijn zoon en het vasthouden aan een geloof waarvan ik vergeten was dat het bestond.
Julia heeft Landon niet alleen leren lopen.
Ze heeft ons allemaal geleerd om weer te leven.”
Het eens zo lege landhuis was nu gevuld met warmte:
Lawaai, chaos, kinderrugzakken, borden, onsamenhangend gelach—
Leven.
Op een avond in de tuin zei Landon iets waardoor Caleb, ondanks zijn tranen, glimlachte:
