De trap af, door gangen, een servicetunnel in, zijn hart bonzend alsof het uit zijn borst wilde springen.

Hij bereikte de straat waar Evelyn op hem wachtte, met draaiende motor.

Hij sprong erin, gooide de tas op de achterbank en riep hijgend: « Rijden! »

Het moment in de rechtszaal dat alles veranderde.

Toen de hoorzitting begon, leek het gerechtsgebouw wel een circus.

Verslaggevers. Camera’s. Mensen die fluisterden toen Adrian met Evelyn en Hannah binnenkwam.

Sommigen staarden hem aan alsof hij een schurk was.

Sommigen keken nieuwsgierig.

Vanessa arriveerde omringd door beveiliging, gekleed als een engel in crèmekleurige designerkleding. Haar uitdrukking was perfect: verdrietig, bezorgd, gekwetst.

In de rechtszaal schetste Vanessa’s advocaat Adrian als gevaarlijk en labiel. Ze lieten bewerkte fragmenten zien. Ze presenteerden betaalde verklaringen van voormalige werknemers die Vanessa had vervangen.

Adrian hield zijn gezicht kalm, maar zijn handen bleven gebald onder de tafel.

Toen stond Evelyn op.

Ze legde de grootboeken op het bureau van de rechter.

Maar ze begon niet met geld.

Ze keek de rechter aan en zei: « Voordat we het over de bezittingen hebben, verzoek ik de rechtbank om de enige getuige te horen die er het meest toe doet. »

Er viel een stilte.

Evelyn draaide zich om naar het gangpad.

“Ik bel Hannah Cole.”

Vanessa’s gezicht werd bleek.

Hannah liep naar voren, haar schetsboek en teddybeer stevig vastgeklemd. Ze klom in de getuigenstoel, met haar benen bungelend.

De rechter verzachtte zijn stem.

‘Hannah, begrijp je waarom je hier bent?’

Hannah knikte en slikte.

« Ja. »

“Kunt u mij vertellen wat er thuis is gebeurd?”

Hannah pakte haar schetsboek met beide handen vast.

Haar stem was zacht, maar trilde niet.

‘Mijn stiefmoeder zei dat mijn vader de slechte was.’ Ze keek een halve seconde naar Adrian en vervolgens weer naar de rechter. ‘Maar dat was niet waar.’

De rechtszaal hield de adem in.

‘Waarom zegt u dat?’ vroeg de rechter.

Hannah opende haar schetsboek bij een tekening: een klein meisje dat een enorme zwarte tas meesleepte. Een vrouw zat onder een paraplu. Een man rende naar het meisje toe.

Hannah wees naar de foto.

‘Omdat mijn vader me nooit klusjes liet doen om melk te verdienen.’ Haar ogen vulden zich met tranen, maar ze bleef kalm. ‘Hij is voor mij teruggekomen.’

Evelyn stond op en vroeg toestemming om bewijsmateriaal te presenteren.

De rechter knikte.

De schermen in de rechtszaal lichtten op.

Beveiligingsbeelden.

Duidelijk, onmiskenbaar.

Hannah sleept de vuilniszak achter zich aan. Vanessa kijkt toe, grijnst en neemt een slokje van haar drankje. Hannah valt. Adrian komt geschrokken aan en tilt haar in zijn armen.

Een golf van stilte rolde als een zware deken door de kamer.

Vervolgens presenteerde Evelyn het financiële bewijsmateriaal: handtekeningen, overboekingen en documenten van de schijnvennootschappen.