‘Ga maar,’ fluisterde ze, terwijl ze een dikke envelop in zijn hand drukte. ‘Het is contant geld. Het is niet veel, maar het is alles wat ik heb.’

Adrian probeerde te weigeren.

Ze drukte het harder in zijn handpalm.

« Ze zal je vernietigen als je aarzelt. »

Adrian slikte en kneep in Dianes hand.

‘Dank u wel,’ zei hij, en zijn stem brak bij die woorden.

Hij reed weg net toen in de verte, ergens achter de muren van de wijk, sirenes begonnen te klinken.

Het plan om de waarheid te bewijzen

De dagen erna voelden alsof ik in iemands nachtmerrie leefde.

Adrian en Hannah verscholen zich in een goedkoop motel aan de rand van de stad en betaalden contant. Hij hield de gordijnen dicht. Hij hield elke parkeerplaats in de gaten alsof er gevaar schuilde.

En toch gebeurde er iets onverwachts.

Hannah kon weer ademhalen.

Weg van het landhuis, weg van Vanessa, weg van de constante spanning, at ze. Ze sliep. Urenlang tekende ze in haar schetsboek, pagina’s vol met bomen, dieren en kleine stokfiguurtjes van zichzelf die de hand van haar vader vasthield.

Adrian ontmoette Evelyn op rustige plekken: kleine eettentjes, verlaten parken, tafeltjes achterin koffiehuizen waar niemand een tweede blik wierp.

Evelyn spreidde op een avond documenten over de tafel uit, met een scherpe blik in haar ogen.

‘Ze hebben je overal buitengesloten,’ zei ze. ‘En Brent heeft geld via een schijnvennootschap laten lopen. Als we dat kunnen bewijzen, stort het verhaal in elkaar.’

“Hoe bewijzen we dat?”

Evelyn tikte op een pagina.

“We hebben de originele grootboeken nodig. Het bewijsmateriaal. En Brent bewaart die in zijn kantoor in het centrum.”

Adrian staarde naar de pagina en wierp toen een blik op Hannah op de achterbank, die sliep met de teddybeer onder haar kin.

Het klonk onmogelijk.

Maar niet zo onmogelijk als haar verliezen.

De nacht dat Adrian als een vreemde zijn eigen gebouw binnenliep.

Hij liet Hannah een paar uur bij Evelyn achter en ging alleen verder.

Adrian kende het bedrijfsgebouw beter dan wie ook. Hij had meegeholpen met het ontwerp ervan. Hij wist waar oude onderhoudstunnels liepen. Hij wist welke deuren nooit gebruikt werden.

Hij glipte stilletjes naar binnen, bewegend als iemand die niet gefilmd wilde worden.

Het kantoor van Brent bevond zich op de directieverdieping.

De kluis was verborgen achter een paneel.

En de code?

Adrian raadde het meteen goed.

Vanessa’s verjaardag.

Arrogantie laat altijd sporen na.

In de kluis lag alles: parallelle grootboeken, overboekingsdocumenten, handtekeningen en bewijs dat Brent en Vanessa Adrians fortuin hadden leeggeplunderd terwijl ze een juridisch keurslijf om hem heen bouwden.

Adrian stopte het in een tas en draaide zich om om te vertrekken.

Toen ging het alarm af.

Hij rende weg.