Adrian stond op met Hannah in zijn armen. Ze drukte haar gezicht tegen zijn nek alsof ze wilde verdwijnen.

Zijn stem werd laag, vastberaden en dreigend.

‘Dit is geen discipline.’ Hij deed een stap naar voren. ‘Hier komt nu een einde aan.’

Vanessa lachte zachtjes, een lege, scherpe lach.

‘Einde?’ Ze kantelde haar hoofd. ‘Je bent drie maanden weg geweest. Je weet niet hoe de dingen hier werken. Dit is ook mijn huis. En als je denkt dat je zomaar weer binnen kunt komen en mijn regels kunt negeren… dan zul je een onaangename verrassing krijgen.’

Adrian maakte geen ruzie. Hij schreeuwde niet.

Hij liep weg.

Maar toen hij Hannah naar het huis droeg, voelde hij het.

Vanessa maakte zich geen zorgen.

Ze glimlachte.

En die glimlach verraadde dat ze meer dan alleen klusjes in gedachten had.

Hannahs slaapkamer zag eruit als een straf.

Boven duwde Adrian de slaapkamerdeur van Hannah open.

Hij verstijfde opnieuw.

De kamer was vroeger kleurrijk en rommelig op de beste manier: poppen op de vloer, stapels leesboeken naast het bed, tekeningen aan de muur geplakt alsof Hannah trots haar eigen kleine wereldje aan het versieren was.

Nu zag het eruit alsof het helemaal kaalgeplukt was.

Geen speelgoed.

Geen knuffeldieren.

Geen tekeningen.

Een perfect opgemaakt bed en een leeg bureau, alsof de kamer zo is ingericht dat een kind erdoor tot stilte wordt gemaand.

Hannahs stem klonk zacht tegen zijn nek.

“Papa… ik ben bang.”

Adrian slikte moeilijk.

‘Ik ben hier,’ zei hij tegen haar, terwijl hij met trillende vingers haar haar opzij streek. ‘Je bent niet alleen. Nooit meer.’

Hij belde Diane en vroeg om eten en een EHBO-doos.

Toen Diane binnenkwam, leek het alsof ze bij elke stap een schuldgevoel met zich meedroeg.

Adrian zat op de rand van het bed en maakte Hannahs handen voorzichtig schoon. Touwbrandwonden. Schaafwonden. Kleine snijwondjes die niet op de handpalmen van een kind horen te zitten.

Hannah deinsde terug toen hij ontsmettingsmiddel aanbracht.

Adrian voelde zijn borst samentrekken.

‘Vertel me alles,’ zei hij zachtjes.

Hannah aarzelde eerst en keek naar de deur alsof ze verwachtte dat er iemand binnen zou stormen.

Toen fluisterde ze alles.

Vanessa had personeel ontslagen dat Adrian vertrouwde. Ze had het huis ‘gereorganiseerd’. Ze had Hannah verboden om vrienden te bellen. Ze had Hannahs telefoon afgepakt en gezegd dat ‘kinderen geen afleiding nodig hebben’. De maaltijden werden kleiner. De regels werden strenger. En elke dag moest Hannah normale dingen ‘verdienen’ door uitputtende klusjes te doen.

Dit alles onder het voorwendsel van « het bijbrengen van nederigheid ».

Adrian knipperde daarna nauwelijks meer met zijn ogen.

Omdat het voelde alsof hij bij elke oogopslag kon ontploffen.

De valkuil achter de perfecte glimlach

Die nacht sliep Adrian niet. Hij zat naast Hannahs bed en luisterde naar haar ademhaling alsof dat het enige bewijs was dat hij haar nog had.

Vóór zonsopgang ging hij naar zijn kantoor beneden. Hij opende zijn laptop, klaar om geld over te maken, contacten te bellen en de controle over te nemen.

Zijn wachtwoorden werkten niet.

Hij probeerde het opnieuw.

Buitengesloten.

Hij liep naar zijn privé-archiefkast – een ouderwetse back-up die hij had bewaard omdat hij niet alles wat digitaal was vertrouwde.

De lade ging open.

Leeg.

Zijn keel werd droog.

Hij probeerde via een beveiligde verbinding toegang te krijgen tot zijn accounts.

Er verscheen een rode boodschap op het scherm:

TOEGANG GEWEIGERD. ACCOUNTS GEBLOKKEERD OP GROND VAN EEN RECHTERLIJK BEVEL.

Adrian staarde ernaar, zijn hart bonkte in zijn keel.

Zijn telefoon trilde.