Deze kus is paradoxaal. Hij behoort noch tot het begin, noch tot het einde. Hij zweeft tussen twee werelden: die van wat ooit was en die van wat nooit meer zal zijn. Hij vraagt niets, hij geeft alles. Misschien is dat in wezen wel de puurste liefde: de liefde die niets achterhoudt, maar het geluk van de ander wenst, zelfs van ver.
Ja, een kus op het voorhoofd is nooit onbeduidend. Het is een stille verklaring, een soepel afscheid, maar wel vol emotie .
Let op: achter dit kleine gebaar schuilt vaak een oprechte genegenheid.
