‘Michael,’ zei ik zachtjes. ‘Zou je me hier nog eens willen ontmoeten? Niet alleen volgend jaar. Volgende week al?’
Zijn ogen vulden zich met een plotselinge, dankbare gloed. « Ja, Helen. Dat zou ik heel graag willen. »
Toen besefte ik dat Peters laatste geschenk niet het goud of de diamant was. Het was het besef dat liefde niet eindigt wanneer een hart stopt met kloppen. Ze wacht gewoon op de plekken waar je al bent geweest, stil en geduldig, totdat ze een nieuw gezicht vindt om aan te nemen. Toen we samen het restaurant uitliepen, voelde de lucht niet meer zo zwaar aan.
