Met Kerstmis weigerden mijn ouders mijn 11-jarige dochter op te vangen. Ze moest alleen naar huis, beladen met al haar cadeaus, en Kerstmis doorbrengen in een leeg huis. Toen ik erachter kwam, schreeuwde ik niet. Ik kwam in actie. Vijf uur later begon hun leven in elkaar te storten.
Het eerste wat me opviel toen ik op kerstavond de voordeur opendeed, was de geur: verbrand, bitter, zo’n geur die aan je jas blijft hangen en je misselijk maakt. Op de koelkast hing een klein vlagvormig magneetje met Emma’s laatste dictee, de blauwe en rode strepen een beetje scheef, alsof het er haastig opgeplakt was. … Lire plus