Het ware ‘goud’ van de boom schuilt in zijn naamgever: de lange, gedraaide, donkerbruine peulen die in de late herfst aan de takken hangen. Deze peulen bevatten een dikke, sappige pulp die zelfs na het afvallen van de peul nog vochtig en zoet blijft. Zowel inheemse volkeren als kolonisten erkenden deze pulp als een belangrijke bron van ongeraffineerde suiker. Ze kauwden op de binnenkant van de peulen voor een snelle energieboost of oogstten de pulp om er een rustiek bier van te maken of om er dikke, donkere siropen van te koken. Dit was niet zomaar een snack; het was een cruciale bron van koolhydraten en vitaminen tijdens de magere wintermaanden. De zoetheid is kenmerkend – aards en rijk – en herinnert ons eraan dat de natuur in onze behoeften voorziet als we maar weten waar we moeten zoeken.
Naast de culinaire toepassingen was de honingklaver een meester in structurele stevigheid. Het hout staat bij houthakkers bekend om zijn dichtheid en extreme weerstand tegen rot. In een tijdperk waarin een rottende hekpaal het verlies van vee kon betekenen of een instortende schuur een ramp voor een gezin, was de honingklaver het ultieme bouwmateriaal. Het hout is zo hard dat het vaak werd gebruikt voor wielnaven, ploegstelen en zware gereedschapsschachten. Het kon tientallen jaren de natste grond en de meest barre weersomstandigheden doorstaan zonder te rotten. Een honingklaverbos vinden betekende de materialen vinden voor een boerderij die de bouwer zou overleven.
