De stoel bleef staan.
Ronan stond boven haar, met zaagsel in zijn baard, bloed op zijn verband en ogen die niet langer de winterkou uitstraalden. Ze straalden van iets dat veel weg had van vreugde, van opluchting, van de eerste warme dag na jaren van vrieskou.
‘Zo,’ zei hij. ‘Nu zijn het er twee.’
Vera greep hem bij zijn shirt en trok hem naar zich toe.
Ze kuste hem hartstochtelijk, proefde cederhout, rook en een vleugje bloed, en Ronan kuste haar terug als een man die uitgehongerd was en eindelijk brood had gevonden.
Toen ze elkaar loslieten, legde hij zijn voorhoofd tegen het hare.
‘Vera Blackwood,’ zei hij, met een gebroken maar oprechte stem. ‘Ik hou van je.’
Vera liet een nerveus lachje horen. « Het heeft lang geduurd. »
“Ik leer langzaam.”
“Gelukkig ben ik een geduldige leraar.”
Ronan snoof, bijna geamuseerd. « Jij bent de minst geduldige persoon die ik ooit heb ontmoet. »
‘Dan haal jij denk ik het beste in me naar boven,’ zei Vera.
Hij sloeg zijn armen om haar heen, voorzichtig met de wond, en hield haar vast alsof hij eindelijk geloofde dat hij iets mocht houden.
Beneden strekte de vallei zich wijd uit, vol met boerderijen die nog steeds overeind stonden omdat gewone mensen ervoor hadden gekozen om samen te staan.
Vera leunde tegen Ronans borst. ‘Wat gebeurt er nu?’
Ronans blik dwaalde over de heuvelrug en vervolgens weer naar haar.
‘Nu leven we,’ zei hij. ‘We hakken hout, zetten koffie en discussiëren over van alles. We maken van deze plek iets waardevols om te behouden.’
Vera snoof zachtjes. « Klinkt als werk. »
Ronan sloeg zijn armen om zich heen. « Ik was nooit bang voor werk. Ik was bang om het alleen te doen. »
Vera hief haar gezicht op naar zijn littekens op zijn kaak en kuste de rand van de oude wond alsof het gewoon een deel van hem was. ‘Dan heb je niets meer te vrezen.’
En op die berg, waar zeven bruiden waren gekomen en gegaan, waar een gebroken soldaat probeerde te verdwijnen uit de wereld, plantte een vrouw die door iedereen als ‘te veel’ was bestempeld, haar voeten neer en maakte van haar weigering een thuis.
Geen weigering van liefde.
Schaamte afwijzen.
Weigering om te rennen.
Twee stoelen op de veranda. Twee kopjes op tafel. Een deur die open bleef staan, niet omdat de wereld veilig was, maar omdat ze er voor het eerst allebei niet alleen voor stonden.
