Hoofdstuk 1: Het publiek van drieëntwintig
Mijn vader verhief zijn stem niet toen hij het zei. Dat was ook niet nodig. In ons huis was zijn stemvolume omgekeerd evenredig aan zijn ernst. Als hij schreeuwde, kon je nog onderhandelen. Als hij fluisterde, was het oordeel al geveld.
De kamer was zo stil dat je het tikken van de antieke klok boven de open haard kon horen – een ritmisch, metaalachtig geluid, als een aftelling voor een bom.
‘Onderteken de overdracht,’ zei hij kalm, terwijl hij de dikke manillamap over de gepolijste eikenhouten tafel schoof. De map stopte vlak voor mijn handen. ‘Al die 9,8 miljoen dollar naar je zus. Het is voor ieders bestwil.’
Ik staarde naar het papier. De namen, de klantnummers, de absolute zekerheid die in zijn gezicht gegrift stond. Ze verwachtten dat ik de pen zou oppakken. Ze verwachtten dat de ‘brave soldaat’ de bevelen zou opvolgen.
‘Ik teken niet,’ zei ik.
Mijn stem was niet luid, maar het klonk als een geweerschot door de kamer.
Op dat moment stond mijn moeder op. Ze bewoog zich met een snelheid die haar leeftijd tegensprak, haar stoel schraapte hevig over de houten vloer. Haar hand verscheen uit het niets.
Klap.
Het geluid was scherp en definitief. Door de klap sloeg mijn hoofd opzij en proefde ik metaal – geen bloed, alleen de plotselinge, elektrische schok van adrenaline.
