Wat ik voor afval aanzag, veranderde alles.

Het begon met iets kleins – zo klein zelfs, dat ik het bijna had weggegooid. Het was zo’n hectische middag waarop ik te gehaast was, te veel taken tegelijk probeerde te doen en de keuken in allerijl wilde opruimen. In de hoek van mijn aanrecht lag een verfrommelde papieren zak en ernaast wat leek op een vergeten hoopje etensresten. Mijn eerste reactie was om alles in de prullenbak te vegen, maar iets hield me tegen.

De ‘restjes’ bleken afsnijdsels te zijn van een eerder kookproject: kruidenstengels, uiteinden van groenten en een paar botten die ik zonder erbij na te denken opzij had gelegd. Ik was van plan ze weg te gooien, maar op dat moment zag ik iets anders. De rozemarijnstengels hadden nog steeds hun geur. De uiteinden van de uien hadden een prachtige, papierachtige goudkleur. Zelfs de botten waren stevig en hadden potentie.

In plaats van ze weg te gooien, deed ik alles in een pan, vulde die met water en liet het sudderen. Naarmate de minuten verstreken, vulde de keuken zich langzaam met een warme, hartige geur. Wat ik eerst als afval had beschouwd, veranderde in een diepe, smaakvolle bouillon – rijker en puurder dan alles wat ik in een pakje kon kopen. Het was een stille herinnering dat de ingrediënten die we over het hoofd zien vaak de meeste potentie hebben.